Όταν σε γνώρισα, μέσα από το ραδιόφωνο, μου πέρναγες τόσα vibes, ήθελα να σε γνωρίσω από κοντά, να γίνω φίλος σου, εραστής σου. Οι κυματισμοί που εξέπεμπες ήταν τόσο δυνατοί, τόσο όμορφοι...
Η φωνή σου ακούγεται σαν τραγούδι στα αυτιά μου, τα διαφημιστικά που έχεις κάνει για τον σταθμό με πορώνουν και σε θυμίζουν κάθε μισάωρο...Σε λάτρεψα. Ήθελα να περάσω πολύ καιρό μαζί σου, να μοιραστώ πολλά πράγματα, πολλά ταξίδια.
Τώρα, ταξιδεύω μόνος, με συνοδοιπόρο τα τραγούδια που βάζεις στις εκπομπές σου. Καπνίζω τσιγάρα, όλο λέω θα είναι το τελευταίο, χάνομαι σε σκέψεις, στριφογυρνάω στο κρεβάτι, η αυπνία με καθηλώνει στην καρέκλα, να blogάρω για τελευταία φορά. Και άλλη μία, κι άλλη μία. Περιμένω τα Χριστούγεννα, τις γιορτές, τις απόκριες, να μεταμφιεστώ σε κάτι που δεν θα μπορούσα να είμαι μακριά σου. Χαρούμενος. Γράφω στίχους, σκιτσάρω και κοιτάζω τον καθρέφτη, αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου μαζί σου; Ετοιμάζομαι για συναυλίες, βγαίνω Σαββατόβραδα, με την υπόσχεση φίλων ότι θα είναι διαφορετικά από το προηγούμενα. Τίποτα δεν αλλάζει όσο εσύ δεν εμφανίζεσαι. Σε περιμένω μωρό μου, να σε σφίξω, να σε πάρω μακριά, έστω και για 2 ώρες.
Το ταξίδι μαζί σου είναι όμορφο και εξωτικό, με συνεπαίρνει σαν αυτό το τραγούδι...
Πως γίνεται να σε θέλω ακόμη; Πως και πότε θα σε ξεπεράσω;
Σου στέλνω όλη μου την θετική ενέργεια όπου κι αν είσαι...γιατί με έκανες να πιστέψω σε μένα...σε σένα, στην Αγάπη, στο Αύριο, στην δύναμη του "θέλω" και όχι του "έχω".
Αν δεν μπορείς να το αποφύγεις λένε, κάτσε και απόλαυσέ το...
Έτσι θα κάνω κι εγώ...Αφού δεν απέφυγα τις χυλόπιτες που μου εκσφενδόνιζες κάθε μέρα στο τηλέφωνο, τώρα θα κάτσω να τις λουστώ! Τι μου έμεινε λοιπόν να απολαύσω; Την ηρεμία του σπιτιού μου για αρχή. Το απόλυτο κρυσφήγετο. Αν και είμαι κάτοικος δήμου Αθηναίων (έχουν επιζήσει αυτοί από το νέφος;;;), το σπίτι μου προσφέρει απόλυτη ησυχία, παρόλο που τα παράθυρά μου είναι τέντα ανοιχτά. Η βεράντα στον ακάλυπτο, προσφέρεται για τσιγάρο στο σκοτάδι, όπου από απέναντι το μόνο που διακρίνεται είναι άλλες καύτρες από τσιγάρα που λαμπυρίζουν σιωπηλά.
Η αλήθεια είναι ό,τι τον τελευταίο καιρό, δεν είμαι για πολλά. Εννοώντας ότι έχω απαρνηθεί τις πολυέξοδες εξόδους (τα στεγαστικά-καταναλωτικά-διακοποδάνεια με γονάτισαν), έχω απαρνηθεί τις πρώην και τις επόμενες που θα προσέφεραν προσωρινή αγκαλιά, και κάθομαι με ένα ποτήρι κρασί, τσάι, καφέ, ρούμι ενίοτε στο χέρι. Αγναντεύω το blog να χτίζεται, να γκρεμίζεται, να ισορροπεί, να βαριανασαίνει σαν κατάδικος, να μιλάει μέσα από τα δάχτυλά μου που πληκτρολογούν ζαβές προτάσεις. Σε σκέφτομαι συχνά, όμως πλέον δεν καταναλώνω όλη την μέρα σε σένα. Έτοιμάζω ένα τεράστιο party, στο οποίο φυσικά και θα είσαι προσκεκλημένη σαν celebrity persona που είσαι, και που φυσικά θα αρνηθείς να εμφανιστείς, ως persona πολυάσχολη και snobby και cool. Εγώ θα σε περιμένω, θα κρυφοκοιτάω στην πόρτα πίσω από τους απειράριθμους καλεσμένους που θα έχουν κλείσει την ορατότητα. Αnd u will never show up, like u always did...
Eίχαμε μείνει στην φάση κλεισούρα, που την έχω ερωτευτεί ενδόμυχα μετά από την χλαπάτσα που έφαγα από σένα. Εσύ πήγες και ερωτεύτηκες την άλλη χλαπάτσα φυσικά, που ονομάζεται Facebook. Aλλά ουδείς τέλειος...H κοινωνικότητα μου έχει χτυπήσει πάτους, πολλούς, όχι έναν. Όταν πέφτεις, να πέφτεις με στυλ, να του δίνεις μια γερή...ακούω rock, pop, synth, house, acid jazz, και ότι πιο glam κυκλοφορεί.
Παλεύω με την αυπνία και με τα μαξιλάρια μου στο κρεβάτι, δεν κοιμάμαι, δεν ξυπνάω ποτέ, είμαι σε μια ατέρμονη nirvana...Και υπάρχουν στιγμές που το λατρεύω να είμαι έτσι, να μην ξεκουνάω από το σπίτι, να είμαι ένα zombie, που περιφέρεται μέσα στην άγνοια του, στην έλλειψη ενδιαφέροντος για οποιονδήποτε άλλο εκτός από μένα και από σένα.
Τραγική φιγούρα, εσώκλειστη σε 70 τμ., αποτυχημένες σχέσεις, καριέρα που είναι έτοιμη να καταρεύσει, και παρόλα αυτά, ακόμα επιζητώ τον έρωτά σου. Δεν με νοιάζει τι λένε οι γύρω μου, γιατί μου πέφτουν λίγοι, ποτέ δεν με ένοιαζε, πάντα ζούσα εκτός πλαισίου, αδιαφορούσα και δεν άντεχα την ανείπωτη βλακεία, την αδιαφορία. Το μόνο που με ενδιέφερε είναι να κάνω πράγματα, να υπάρχει ενδιαφέρον στην ζωή μου, και μέσα σε αυτό το διαμέρισμα, το πάλεψα να βρω. Προσπάθησα να το φτιάξω με μεράκι, με μικρά και επιδέξια ή αδέξια βήματα (αφού γκρέμισα 2 τοίχους με black-n-decker). To αποτέλεσμα κρίνεται διαρκώς, δεν σταματώ να κρίνω τον εαυτό μου, να αναγνωρίζω ελαττώματα και λάθη. Δεν σταμάτησα ποτέ να κάνω, και πολύ φοβάμαι να μην θεωρηθεί ο έρωτάς μου για σένα ένα από αυτά.
Λένε πολλοί ότι είναι λάθος να μετανοιώνεις για αυτά που κάνεις! Ε όχι, πόσο ηλίθιος και εγωιστής μπορεί να είσαι για να μην μετανοιώνεις με τα λάθη σου??? Και πόσο λίγο ζεις όταν δεν κάνεις λάθη!!
Είμαι τα λάθη μου. Αυτά που αγάπησα, αυτά που μίσησα. Πόσες φορές κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι ίδιοι οι φίλοι μου είναι ένα λάθος! Και το χειρότερο, πως εγώ ο ίδιος είμαι Λάθος της Φύσης.
Τέλειωσα με τις απαισιοδοξίες, δεν τις ασπάζομαι και πολύ, περνάω καλά, αρχίζω και με ξαναβρίσκω, μέχρι να με ξαναχάσω σε έναν ανέξοδο έρωτα σαν τον δικό σου.
Πιστεύω ό,τι έχεις πια φύγει από εδώ. Τώρα μπορώ να γράφω με την ησυχία μου, ό,τι μου κατεβαίνει. Το άλλο μου blog, έχει μέσα υλικό που δεν ταιριάζει με αυτά που θέλω να πω. Και γενικά, εδώ είναι ακόμα το κίνητρό μου. Η αγάπη μου μπορεί να έσβησε, η ανάμνηση όμως μένει.
Έχω σταματήσει πλέον να σε ακούω. Δεν επικοινωνώ με κανέναν τρόπο πλέον μαζί σου. Σε παρακολουθώ από απόσταση στο FB, βλέπω ό,τι έχεις εθιστεί σε αυτό. Αναρωτιέμαι που αναλώνεις τον χρόνο που δεν είχες για μένα. Σε likes και haha, και cool, και whatever works που λέει και ο Woody Allen. Λέει κι άλλα καλά αυτός, ότι ο Έρωτας είναι υπερεκτιμημένος, και ό,τι εμείς οι άνθρωποι, φαιδρά όντα, καταναλώνουμε πολύ χρόνο κυνηγώντας το τέλειο ταίρι. Κάτι τέτοιο κυνήγησα κι εγώ. Πόσο φαιδρός ήμουνα; Τι καρότο μου έβαλες μπροστά;
Γύρω μας υπάρχουν οι χειρότεροι άνθρωποι, υπανάπτυκτοι, ανάγωγοι, καθυστερημένοι, ανάλατοι, ανάλαφροι. Δεν τους αντέχω, με εκνευρίζουν όπου κι αν πάω. Τους βρίσκω μπροστά μου, στο cinema, στο γραφείο, με τσατίζει το οτιδήποτε. Δεν βρίσκω όρεξη να βγω με φίλους, να πάω γυμναστήριο, να δω ταινίες, ακόμα και η όρεξη για μουσική, εξαντλείται.
Μυρίζω τον γαλλικό καφέ που μόλις ετοίμασα, και μαστουρώνω από το άρωμά του. Την βρίσκω με μικρά, βαρετά πράγματα. Δεν κάνω sex από άποψη, δεν χαραμίζω πια τίποτα και σε κανέναν που δεν με γεμίζει εγκεφαλικά. Χρειάζομαι να αποδράσω, να φύγω για καιρό, αλλά δεν υπάρχει η οικονομική ευχέρεια. Σφίγγω τα χέρια μου, διπλώνομαι στην καρέκλα, σκέφτομαι τι να γράψω, χάος, μαύρο και ανείπωτο.
O έρωτας κοιμήθηκε νωρίς, με άφησες με πολύ πικρή γεύση στο στόμα. Και μετανοιώνω, όχι για μένα ή για σένα, αλλά για αυτές που τους έχω κάνει ό,τι έκανες εσύ σε εμένα. Κανείς δεν αξίζει τέτοιες συμπεριφορές. Κάνουμε ότι νομίζουμε, αλλά δεν πρέπει να πληγώνονται άλλοι. Μέχρις εκεί.
Γυρνάω στην μουσική μου, είναι ότι έχει απομείνει από εμάς. Κι ας μην ακούω την δικιά σου εκπομπή, μου λείπεις πολύ ακόμα. Είσαι χαμένη, το ξέρω, θα επιστρέψεις κάποια μέρα να πεις μια κουβέντα, αυτή που τόσο ήθελα να ακούσω. Οι πόρτες κλείνουν πίσω μας πιο γρήγορα απ'ό,τι νομίζουμε.
Καληνύχτα Μ...
Δώσε από ένα φιλί στα μικρά...
Φεύγω πάλι, αλλά θα επιστρέψω όταν θα είμαι καλύτερα...
And it's the fame that put words in her mouth
She couldnt help, but spit em out
Around your crooked conscious she will wind
And it's a lot to ask and not to sting
Giver her less than everything
Innocence and arrogance intwined
Νομίζω θα γράψω πολλά σήμερα...Έχω τόσα να βγάλω από μέσα μου. Στο ντους σε σκεφτόμουνα συνέχεια, είχα βάλει το κεφάλι κάτω από το νερό, είχα κλείσει τα μάτια, προσπαθούσα να θυμηθώ τι έκανα λάθος, πως ξεκίνησε αυτή η φάρσα...
Ξέρω μόνο, ό,τι τον τελευταίο καιρό, έχω αναγάγει σε Επιστήμη το Facebook, το MSN, το Youtube και το Posting σε Blogs. Μπήκα σε ένα λαβύρινθο, περίμενα ό,τι με εσένα θα έφτανα στο τέρμα του, θα μου άπλωνες τον μίτο σου, όμως εσύ τον τράβηξες απότομα και κόπηκε. Ποτέ σου δεν διαισθάνθηκες, ποτέ δεν κατάλαβες πόσο σημαντικά και μεγάλα είναι αυτά που ένιωσα, που ήθελα να σου δώσω. Γι αυτό και δεν με πήρες στα σοβαρά. Νιώθω απελπιστικά μόνος πλέον σε αυτό το blog, κυριολεκτικά, δεν διαβάζεται πλέον αυτή η μεμψιμοιρία.
Θυμάμαι να ξεκινάς κι εσύ κάτι, να μου δίνεις θάρρος, όταν εγώ ήμουν έτοιμος να σταματήσω, με έπαιρνες τηλέφωνο τα μεσάνυχτα, σε φανταζόμουνα να αράζεις στον καναπέ, στην άλλη άκρη της γραμμής, σε μια άλλη άκρη ενός ουράνιου τόξου. Ποτέ δεν θα ενωθούν αυτές οι άκρες. Ποτέ...Χαμένος...Ήττα...
Ξέρω ότι δεν ήταν παιχνίδι με νικητές και ηττημένους, αλλά το μόνο που μπορεί να με κάνει να σε ξεπεράσω, είναι να το δω έτσι. Σαν να παίξαμε ένα παιχνίδι με ερωτήσεις, και να έχασα. Θεωρώ, ό,τι αν κάποια είχε κάνει και είχε πει σε μένα αυτά που έκανα εγώ για σένα, θα της είχα παραδοθεί. Όμως εσύ τα αγνόησες όλα...Ακούω συνέχεια αυτό το κομμάτι. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πια. Δεν θέλω πια να σε ακούσω ζωντανά, θα μου αρκούν οι εκπομπές σου...
I am lost in the rainbow...
I am lost in the rainbow...
I am lost in the rainbow...
Δεν θέλω να είμαι έτσι, να σε σκέφτομαι και να στενοχωριέμαι...Δεν θα πω τίποτα άλλο...μιλάει το τραγούδι, δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνομαι...περίμενα ότι θα άλλαζε αυτό κάποτε...
Αν σου άρεσε το τραγούδι και το clip, πάρε κι ένα Link,
http://www.shellylove.co.uk/films.html
Πλέον, θα συνεχίσω να γράφω, αλλά όχι για σένα, στο άλλο μου blog. Tουλάχιστον θα μου μείνει ο οίστρος...Kι αν μια μέρα αντέξω, θα ξαναγυρίσω εδώ...
Αν ζούσα στα 60's, θα ήμουν πολύ συνηθισμένος τύπος, αφού τότε όλοι κάπνιζαν ασταμάτητα. Αλλά στις μέρες μας, αυτό με κάνει ξεχωριστό! Το τσιγάρο είναι πράγματι προέκταση του χεριού μου. Τις προάλλες που είχαμε βγει με τον Συγγραφέα, πάνω στην συζήτηση μαζί του, έκανα κάποιες σημαντικές διαπιστώσεις, που αφορούσαν όχι μόνο αυτόν, αλλά κι εμένα προσωπικά. Ο άνθρωπος αυτός με άγγιξε με τα βιβλία του, γιατί ενώ γράφει τόσο απλά, λέει τόσα πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα, που σε κάποια σημεία μου θύμιζαν τον εαυτό μου. Ναι, σύνηθες φαινόμενο να ταυτιζόμαστε με ήρωες βιβλίων. Mοιάζουμε στο ότι αυτό που θέλουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το παίρνουμε, μοιάζουμε στο ότι λατρεύουμε την ζωή, τις γυναίκες, το φαγητό και το κρασί. Μου άρεσε που δεν ήταν σε καμία περίπτωση ισχυρογνώμων και ενδιαφερόταν να ακούσει και να συμφωνήσει με μια καλή άποψη, και ας μην ήταν δικιά του. Αυτοί είναι συγγραφείς, όσο ζούνε μαθαίνουν.
Εσύ από την άλλη νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα, ότι τα έχεις κάνει όλα, ότι δεν έχω να σου προσφέρω κάτι καινούριο. Κομπλεξάρεσαι με την ανωτερότητά σου, κουνάς το κεφάλι σου, παίζεις με συναισθήματα, και σπάνια είσαι ειλικρινής ουσιαστικά με τους άλλους. Κι όμως, όλοι αλλάζουμε, οι συνθήκες μας το επιβάλλουν. Σταματώ να είμαι κακός μαζί σου, γιατί είσαι άρρωστη και σε λατρεύω πολύ για να σε κάνω χειρότερα. Θέλω να είσαι ευτυχισμένη, και αφού για σένα αυτό σημαίνει να μην είμαστε μαζί, τότε μόνο να το σεβαστώ μπορώ.
Βαρέθηκα να σε περιμένω πριγκήπισσα, να παίζω τον κομπάρσο, είναι το χειρότερό μου. Προτιμώ να είμαι μόνος παρά κομπάρσος, κι εσύ μου δίνεις συνέχεια τον ρόλο του αδέξιου σερβιτόρου που φαίνεται θαμπά σε μια σκηνή πίσω από τους πρωταγωνιστές. Θα φύγω μια και καλή από τον κύκλο που ενώ έχει κλείσει για σένα, για μένα παραμένει σημαντικός. Θα φύγω την άνοιξη, που αλλάζει ο καιρός και οι εποχές, που όλα ξεκινάνε από την αρχή. Την εποχή που θα έχεις βαρεθεί την ασημαντότητά μου, τα παρακάλια μου, ακόμα και αυτά που σου γράφω εδώ. Προσπαθώ να τα κρατάω μικρά, αλλά θέλω τόσα να σου δείξω, που καμιά φορά γίνονται μονότονα και βαρετά. Θα φύγω, όταν όλες οι τριανταφυλλιές που έχω στην βεράντα, σταματήσουν να ανθίζουν, ρίξουν τον σπόρο για να γεννηθεί δίπλα τους νέα ζωή. Τότε ίσως να έχει ανθίσει στην δική σου καρδιά ένας μεγάλος έρωτας. Για μένα δεν θα μιλήσω, γιατί μετά από αυτό που ζω με σένα, δεν έχω δυνάμεις να ερωτευτώ ξανά για τα επόμενα 10 χρόνια. Μετά γίνομαι 40, οπότε ζήτω που καήκαμε! Κοινώς κλείνω με εσένα μεγάλο κεφάλαιο της ερωτικής μου ζωής! Αρκετά κολακευτικό δεν βρίσκεις? Άλλοι λένε: "Είσαι ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας"."Δεν έχω ξαναγαπήσει έτσι". Εγώ λέω: "Δεν θα αγαπήσω ξανά, u r my last chapter...".
Μπούρδες! Ταλέντο έχω σε αυτό λοιπόν, θυμάσαι τότε που ψάχναμε το ταλέντο μου, το βρήκα! Αλλά το έχεις κι εσύ αυτό! Γι αυτό ένιωσα ίσως ότι ταιριάζουμε. Σε αγαπάω Aρρωστάκι, μου την έχει δώσει απίστευτα ότι είσαι μόνιμα απούσα από την ζωή μου, τόσα όνειρα, τόσα posts, τόσες υγρές νύχτες...
I thought that you would give me the love that would set me free. But you gave me instead, pain and anger. I dont want to have you anymore, I just hope to forget you once and for all! But this will happen only in Spring, when new flowers will blossom in my weak broken heart...
PS. Και σταμάτα να είσαι τόσο πολυάσχολη ακόμα και όταν είσαι άρρωστη τα Σαββατοκύριακα, θα πάθεις τίποτα...ΠΩΠΩ ΤΟΣΗ ΚΑΚΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ...ΦΙΛΙΑ!!!
Είναι δυνατόν να μην υπάρχει αυτό το τραγούδι??? To σκηνοθέτησα αμέσως...Τρωγόμουν να στο στείλω όλο το πρωί σε μήνυμα, αλλά πιστεύω ότι θα το εκτιμήσεις περισσότερο αν υπάρχει εδώ....
Γιατί το εδώ είναι το παντού...Ακόμα και όταν εγώ εξατμιστώ σαν όνομα, σαν θαυμαστής που με θεωρείς, αυτό που συντελείται εδώ θα συνεχίσει να υπάρχει...Μονολόγους δεν γράφουν μόνο οι τρελοί..γράφουν και οι ερωτευμένοι...
Πραγματικά δεν ξέρω που πατάω πλέον με σένα! Το έδαφος έχει υποχωρήσει, καταναλώνω άπειρες κιλοβατώρες στο εργοστάσιο του μυαλού μου για σένα, και εσύ με έχεις κατατάξει στην πιο αποστειρωμένη και ανούσια πλευρά του δικού σου...
Δεν είμαι αυτός που θες να είμαι ούτε θα γίνω....δεν εξατμίζομαι τόσο εύκολα, είμαι η υγρασία στους τοίχους, υπάρχω παντού, υπάρχω μόνο για σένα...Ιδρώνω για σένα, θέλω να κάνουμε έρωτα...
Το blog πεθαίνει, δεν το διαβάζεις, δεν αποκωδικοποιείς τίποτα, με αγνοείς και δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένω να σε περιμένω...
Δεν υπάρχει πιο λατρεμένο τραγούδι, το έχω σιγοτραγουδήσει μόνος και με παρέα, στα σοκάκια της Αθήνας, στις Λεωφόρους της Θεσσαλονίκης, στην Κρήτη σε παραλίες, παίζει συνέχεια αυτό το σαξόφωνο, επένδυση στην θλίψη μου που την θεριεύει η αμείλικτη αδιαφορία σου...Όσο θα είσαι μακριά μου, θα είναι όλα θαμπά κ' υγρά.....Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΥΝΗΓΑ!
Έσταζε η βρύση στην κουζίνα
το ράδιο έπαιζε σιγά
άδειασε η ζέστη την Αθήνα
γύρισες κι έπεσες αργά
Θα τρέχω αύριο όλη μέρα
ίσως το απόγευμα σε δω
Χρόνια που φεύγουν
σε μια μέρα
μέρες που μοιάζουνε βουνό
Απόψε έχει υγρασία
όλα θαμπά κι υγρά
Απόψε η φαντασία
πάλι το χρόνο κυνηγά
Θέλουνε βάψιμο οι τοίχοι
μάζεψαν σκόνη και καπνό
κάθε γωνιά σ' αυτό το σπίτι
έχει το χρώμα και τον δυο...
Σήμερα ήταν νύχτα από αυτές που λέμε Legendary. Στο ταβερνάκι α λά Στρούγκα του Κωλωνακίου, κάθομαι απέναντι από τον ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ! Σχολιάζουμε το decoration, μου λέει για την καταγωγή του, τα γούστα του στις γυναίκες, το πόσο τον έχει κουράσει το πέρα δώθε. Το ταξίδι της ζωής για μερικούς ανθρώπους είναι τόσο μακρύ. Αυτός ο άνθρωπος είναι 60 βάλε, και φέρεται σαν 30άρης. Τον ζήλεψα....Αλλά κι αυτός με ανταγωνίστηκε στις γυναίκες της παρέας.
Το μήνυμά σου δεν ήρθε ποτέ, και όποτε έρχεται είναι τόσο νωχελικό και σύντομο. Διασκεδάζεις στα πολύ Β.Π. Φλερτάρεις και χορεύεις και ζηλεύω. Θέλω να είμαι εκεί να σε κοιτάω, να σε χαζεύω να χάνεσαι στον ρυθμό, αλλά δεν μου δίνεις δικαίωμα στο χάζι...Kι όποτε φλερτάρεις στο ραδιόφωνο, όταν αφιερώνεις σε ακροατές, όταν κάνεις κόρτε σε συναδέλφους, μου έρχεται να σπάσω ότι γυάλινο υπάρχει μπροστά μου. Είναι τρελό, αλλά δεν μπορώ να το ανεχτώ για κάποιο λόγο. Σε νιώθω δικιά μου....
Η παρέα τόσο παράταιρη, εγώ ΜΟΝΟΣ, η μεσολαβήτρια μόνη και στον κόσμο του θεάτρου της, ατάλαντη ηθοποιός wannabe, ένα ζευγάρι άνοστο να κοπιάρει ατάκες, και ο Συγγραφέας να κατεβάζει τον Αγλέωρα, να φουμάρει την πίπα του και να την πέφτει στην μικρή ατάλαντη που δεν βλεπόταν. Εγώ κάπνιζα κι απολάμβανα τις συμπεριφορές, σκεφτόμουν εσένα, την απόδραση...Την παράλληλη πραγματικότητα, τις λέξεις που θέλω να σου πω, τις αμέτρητες φορές που σου έχω προτείνει να βρεθούμε, να μεθύσουμε, να ερωτευτούμε, να πάμε Γιάννη Κ., να πάμε Θεοδοσία Τ. Είναι απλό για μένα, τόσο περίπλοκο για σένα;
Τι κρατάω από αυτή την τόσο σημαντική συνάντηση; Τις κοινές περιηγήσεις μου με τον Β.Α. στην Γαλλία, το Εις το Επανιδείν μας. Το απίστευτο κρασί που μας κέρασαν, την άθλια μουσική Ελληνικού Κινηματογράφου, το ό,τι για άλλη μια φορά δεν επαληθεύτηκε το αθάνατο ρητό "the night is young".
Εγώ όμως σου αφιερώνω ένα άλλο ρητό!
We Own The Night Babe...
Once I had a love and it was a gas, soon turned out
Had a heart of glass.
Seemed like the real thing, only to find
Mucho mistrust.
Love's gone behind.
Once I had a love and it was divine.
Soon found out I was losing my mind.
It seemed like the real thing but I was so blind.
Mucho mistrust.
Love's gone behind.
In between "what I find is pleasing" and "I'm feeling fine",
Love is so confusing.
There's no peace of mind
If I fear I'm losing you.
It's just no good, you teasing like you do.
Lost inside adorable illusion and I cannot hide.
I'm the one you're using please don't push me aside.
We could make it cruising, ye-ah.
(La la la)(lalalalala)(la la la)(lalalala)(la la la)(lalalala)
Με πήρες τηλέφωνο, με είπες μωρό ή μου φάνηκε ότι το είπες, βιαζόσουνα να κάνεις εκπομπή, δεν ήθελα να σε κρατήσω, σου πρότεινα να βγούμε για 20η φορά μέσα σε ένα μήνα! Μου είπες δύσκολο, σε ερωτεύομαι ακόμα...Μου είπες από του χρόνου! Τι κακία! Μήπως την ψωνίσαμε; Κλείσαμε το τηλέφωνο, και έβγαλα μια κραυγή χαράς, εκτονώθηκα!!!!!!!!! Δεν μπορείς να φανταστείς την επίδραση που μου ασκείς. Θέλω να σε δω, να σου βάλω μουσικές, να σε πεθάνω στα φιλιά, να σου λέω αστεία, να γελάς με τα αστεία μου και την βλακεία μου, να πάμε βόλτες με το jeep, να χορεύεις σαν τρελή μες στο αμάξι, να σε χαίρομαι όπως θα ανεμίζεις τα μαλλιά σου, να σε φωνάζω κουκλάρα!!! Να πιούμε ποτά κι απαγορευμένα στο Amsterdam, να φύγουμε για Βερολίνο στα καπάκια να δούμε το Τείχος που γκρεμίστηκε. Μετά γραμμή Σκοτία, Ireland. Τα θέλω όλα, τα θέλω τώρα, τα θέλω ΜΟΝΟ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.
Σήμερα με έκανες πολύ χαρούμενο μετά από πολύ καιρό. Επισκίασες ακόμα και την γνωριμία που θα έχω αύριο με τον αγαπημένο μου συγγραφέα!!! Βασίλης Αλεξάκης! Θα τον διαβάσεις οπωσδήποτε το καλοκαίρι στην Κρήτη, όταν θα λιαζόμαστε στο Λιβυκό μωρό μου. Φεύγω τρέχοντας για να δω την κα Μαρκουλάκη, αυτό το arrogant gay slime ball. Σε περιμένω, στο bar, στα όνειρά μου. Στους Pet Shop Boys, στον Tsotsonis...Συνέχεια σε περιμένω καρδιά μου!
Σε λατρεύω Μ.Π.....
Well it's been a long time now
Since I've seen you smile
And I'll gamble away my fright
And I'll gamble away my time
And in a year, a year or so
This will slip into the sea
- Oh non je t'en prie, nous ne sommes pas chez nous.
- Oh je t'assures que ce n'est pas grave.
- Non laisse moi !
- Mais qu'est-ce que tu as aujourd'hui ?
- J'ai que les hommes me dégoutent. Vous ne pensez qu'à ça ...
(Translation)
Woman: Oh no please! We're not at our house.
Man: I assure you, it doesn't matter.
Woman: No, let me go!
Man: What's gotten into you today?
Woman: I know that men disgust me. You don't think of anything other than 'that'.
Όλα τ' άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε,
Αυγουστιάτικο μπουρίνι με ναυάγησες,
ό,τι πιο όμορφο έχω ζήσει ήσουνα εσύ
κράτησε όσο μια δύση, μια ανατολή,
Όλα τ' άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε,
είσαι στο κορμί σαράκι,είσαι η τρέλα μου,
ό,τι ζω μετά από σένα μου το κυνηγάς,
μου το διώχνεις, το ορίζεις και μου το σκορπάς,
Όλα τ' άλλα ήταν κομμάτια από εσένανε,
ό,τι εσύ ξύπνησες, φως μου και δεν κράτησες,
ένα-ένα, δύο-δύο, αριθμοί απλώς
άλλη αλήθεια δεν ξανα 'βρα, με σημάδεψες,
Εκ πρώτης όψεως, μπορεί να σου φανεί αστείο που σου αφιερώνω Αρλέτα,
αλλά κάποτε ίσως το εκτιμήσεις με τον δικό σου τρόπο...
Σήμερα αρνούμαι να ακούσω το Show...παίζεις θορυβώδη κομμάτια, κι εγώ δεν αντέχω να ακούω τέτοια μουσική όταν είμαι σε τέτοιο "state"! Έχω βάλει την δικιά μου, δικιά μας, πες το όπως θες μουσική, και κάθισα μισοκεφάτος να σου γράψω...Δεν απαντάς στα "μπαλάκια" που πετάω περί ψιθύρων, κάνεις προσποίηση (basket) και ντρίμπλα (football) και μιλάς περί blog. Πετάς και κανένα quote χωρίς να ξέρω γιατί! Θες να μου δείξεις ό,τι το διαβάζεις, θες να μου πεις ότι σε ενοχλεί το mood...
Χτες διάβαζα ένα άλλο blog που έχει φτιαχτεί για παρεμφερή σκοπό, και μίλαγε και εκείνος για αγάπη και έρωτα. Και στο τέλος, υπάρχουν comments από αναγνώστες. Ένας αναγνώστης λοιπόν, γράφει: Κρίμα που δεν υπάρχει ανταπόκριση. Και αμέσως πετάγεται αυτός στον οποίο είναι αφιερωμένο το blog και λέει: Τι λές μωρέ που δεν υπάρχει ανταπόκριση; Επειδή δεν γράφω κι εγώ blog, δεν σημαίνει ότι δεν τον αγαπάω! Γενικώς, μαλλιοτραβήχτηκαν μέσω comments! Δε ξέρω αν θέλω να έχουμε κοινό, που θα διαβάζει αυτά που γράφω για σένα. Θα ήθελα όμως σίγουρα να μου μίλαγες και να μου σχολίαζες αυτά που γράφω για σένα.
Φοβάμαι, ότι αν δεν μιλάμε πλέον στο τελέφωνο, και αφού δεν βρισκόμαστε, το ραδιοφωνικό interaction δεν θα είναι αρκετό για να έχω υλικό να σου γράφω...Ο έρωτάς μου θέλει τροφοδότηση, είναι τόσο απλό και αλτρουϊστικό κατά βάθος. Εντάξει, μπορώ να ποστάρω μόνο songs n' lyrics, μα αυτό δεν θα το ξεχώριζε από τα άλλα.
Σήμερα μόνο μουσική μωρό μου...με είπες και babe τις προάλλες και με έλιωσες...είχα καιρό να σε νιώσω...κοίτα να δεις από τι πιάνομαι, πλέον η κατάσταση είναι για τα επείγοντα περιστατικά!
Θέλω να κάνουμε Έρωτα και να μου ψιθυρίζεις στο αυτί, και να μην πιστεύω ό,τι το ζω...Τότε ίσως γίνω happy και cool και όλα τα συναφή που μου τσαμπουνάς...
PS. Όταν κάνεις σαρδάμ, είσαι τόσο ΘΕΑ...τόσο ντροπαλή.....δεν είσαι cool μωρό μου;
Was such a lovely day
It was so easy
And all that I wanted to do
Was to rest my head on you On you, on you, on you
To rest my head on you
All I wanted to do
Was rest my head on you
All I want to do
Is rest my head on you
All I wanna do All I, all, all I, all, all I, all, all I ... All I wanna do
Is rest my head on you
Υπάρχουν μέρες, που δεν μπαίνω στον κόπο να σε ενοχλήσω με μηνύματα, η διάθεση μου αυτές τις μέρες είναι τόσο πεσμένη, τόσο χαλαρή, τόσο απροσδόκητα περιθωριοποιημένη. Να εξηγήσω...Είναι μέρες που ακούω ραδιόφωνο, που η μουσική νιώθω ότι μπαίνει στο περιθώριο, γίνεται ένα συνεχές beat, σαν αυτό της καρδιάς μου. Τότε σβήνουν όλα όσα έχουν σημασία, αρχίζω να μαζεύω το σπίτι, σαν robot, σκουπίζω τον πάγκο από τα ψίχουλα 2 φορές, χωρίς να θυμάμαι ότι το ξανάκανα πριν 2 λεπτά. Βάζω κάτι για μαγείρεμα, αυτό είναι καταδικασμένο να γίνει το πιο άνοστο φαγητό του κόσμου, γιατί δεν του δίνω καμία σημασία...
Ακόμα και τώρα που δεν τηλεφωνείς, κυριαρχείς στην σκέψη μου. Είσαι το μόνο που έχει αξία πια...Αυτό είναι το περιθώριο...όλα τα άλλα εκτός από σένα.
Μου στέλνεις μηνύματα στο FB, κοινωνικοποιείσαι, προσπαθείς να τα προλάβεις όλα, να μην αφήσεις κανέναν ανικανοποίητο, κι εσύ θα μείνεις ανικανοποίητη στο τέλος. Θέλω να είμαι δίπλα σου, να σε βοηθήσω με τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα, έως τα πιο πολύπλοκα και βαρετά...
Το blog είναι άναρχο, και δεν θα μπορούσε να μην είναι, αφού όλη μου η ζωή μου έτσι ήταν...Σκόρπια στο σπίτι είναι βιβλία, cds, έπιπλα από το ikea που δεν βρήκαν ποτέ θέση. Έχω και δύο τσάντες με δωράκια που σου αγόρασα σε εξορμήσεις μου στο κέντρο, αλλά που δεν βρεθήκαμε ποτέ για να στα δώσω. Δεν τα πετάω, έχουν συναισθηματική αξία. Η δουλειά μου με ζορίζει, η υγεία μου το ίδιο, στο chat με ρωτάνε τί έχω; γιατί είμαι down;τους απαντώ ερωτική μελαγχολία, μου λένε γίνε καλά, τους λέω το ζω και είναι πανέμορφο,μου λένε ότι δεν πάω καλά, τους λέωστα μούτρα σας...
Ένας φίλος μου, που έχει το προνόμιο να απολαμβάνει όλη την αγάπη που δεν δίνω σε σένα, μου είπε να το ζήσω, να συνεχίσω να σε λατρεύω έτσι, να σου γράφω, ότι του αρέσει που με βλέπει να εκμεταλλεύομαι την μελαγχολία δημιουργικά, του είπα ότι δεν μπορώ να προχωρήσω χωρίς να σε αγαπώ. Δεν μπορώ να το αφήσω ακόμα. Το έχω εγώ περισσότερο ανάγκη από σένα αυτό το blog. Είναι ζήτημα τιμής, είναι αυτό που ονομάζει ο Yalom "Waves". ιφ γιου νοου γουατ αϊ μιν...
Υπάρχουν μέρες που είμαι τόσο συναισθηματικός, και άλλες που έχω μέσα μου μόνο μίσος. Μέρες που είμαι και θέλω να είμαι καλός με όλους, και άλλες που φέρομαι τόσο εγωιστικά στους άλλους, υπονομεύω τον εαυτό μου και μετά σε παίρνει κι εσένα η μπάλα. Σκέφτομαι ότι δεν το αξίζεις, ότι απλώς είσαι μια γυναίκα που παρέμεινε παιδί, που δεν έμαθε ποτέ τι της γίνεται, ούτε μετά από το ανατρεπτικό καλοκαίρι. Αμέσως αναθεωρώ και βρίζω τον εαυτό μου, γιατί ξέρω ότι μόνο εγώ φταίω για αυτό που συνέβη μεταξύ μας, και συμβαίνει πλέον μόνο σε μένα.
You asked me not to speak
Then kissed me on the cheek
You said that I was wrong
You said that I was weak
I tried to think a while
You said I was too long
And when I tried to smile
You sung this pretty song
In the Wintertime when the leaves are gone
I look at you & wonder what's wrong
You were so strong, I was so weak
Now I can't even get you to speak
Έφτιαξα fish-sticks για τα μικρά, θα τους αρέσει;;;
Τελικά είμαι Παγιατάκης fun...Και φυσικά Serafim...
Άλλη μια μέρα δίχως την φωνή σου...παγωμάρα...κι όμως, αν πέθαινα αύριο, θα πέθαινα πιο ευτυχισμένος και γεμάτος από ποτέ...
Και το ορκίζομαι, ούτε στο show θα μιλήσω...δεν υπάρχει λόγος, δεν είμαι fun....ούτε club...
Αν και θα ήθελα να σου πω Χρόνια Πολλά για την Μικρή, δεν θυμάμαι αν έχει σήμερα γιορτή!!!
Τι να σου πω εκεί κοντά, στη λιμνοθάλασσα, απ' τις φωτιές που ήρθαν οι πίκρες και τις σβήσαν
Είχα κι εγώ μια περηφάνια και τη χάλασα, μες στις αγάπες που ποτέ δε μ' αγαπήσαν
Τι να σου πω εκεί κοντά, στη λιμνοθάλασσα, που όλα τα βλέπεις σαν παιδί, καλά κι άγια
Ήταν κι εμένα η καρδούλα μου μια θάλασσα, μα τη ματώσαν της αγάπης τα καράβια
Τι να σου πω εκεί κοντά, στη λιμνοθάλασσα, απ' τα τραγούδια που μουσκέψανε στο κύμα
Είχα κι εγώ μεγάλα όνειρα που τ' άλλαξα, με δυο στιχάκια ερωτικά σε κάποιο ποίημα
Άραγε το διαβάζεις το Blog? Βλέπεις τα ταινιάκια που σου φτιάχνω; Τα εκτιμάς; Κάθεσαι μπρος στην οθόνη και τους λες ευχαριστώ; Σε αγαπώ και μου λείπεις πάρα πολύ! Και όπως βλέπεις συνεχίζω ακάθεκτος μέχρι να αλλάξεις γνώμη! Με εμμονή και επιμονή, χτίζονται οι μεγάλοι Έρωτες! Κι εμένα κάποιος άλλος μου το δίδαξε..
Να προσέχεις, δεν θα σταματήσω να στο λέω, μέχρι να γίνεις δικιά μου και να σε προσέχω εγώ!!!
I'll be the corpse in your bathtub, Useless.
I'll be as deaf as a post...
You'll spend the end of your days
Love not by degrees Press your lips, To my eyes... Taste my tears, On your tongue,
Pull the blinds, Play our song
Nothings changed,
Nothing could be wrong.
Scream in the night
Holding me shaking, Awake in the dark. All of these promises, Kept and unbroken, Tracing the scars.Even and cold. As we both become older...
Your arms bound about me, The hush in your voice.
The warmth of your fingers, Entwined around mine.
In the eve of our lives...
Never a choice...
Αύριο είναι Κυριακή! Θέλεις να πάρουμε τα παιδιά να πάμε Υμηττό; Να φορέσουμε φόρμες, να περπατήσουμε στο δάσος, να βγάλουμε φωτογραφίες, να μαζέψουμε λουλούδια... Ο μικρός θα τρέχει από δω κι απο κει, η μεγάλη θα βαριέται. Εσύ θα με παίρνεις αγκαλιά, θα με φιλάς όταν δεν θα κοιτάζουν. Ίσως κάνουμε και πικνίκ, εκτός και αν φύγουμε για ένα ταβερνάκι με φρέσκο ψάρι, που το έχω ανακαλύψει στην Λούτσα.
Θα μου πεις ότι έχεις καιρό να το κάνεις αυτό, να περάσεις όμορφα στην φύση. Ότι δεν ξέρεις τι θέλεις πια, ότι δεν σου έκανα το κλικ, αλλά ακόμα θα είμαστε αγκαλιά κι εγώ θα σε κρατάω σφιχτά, μην μου φύγεις...Θα σου πω ότι λατρεύω τα παιδιά σου, εσύ θα απαντήσεις ότι δεν ψάχνεις για πατέρα των παιδιών, γιατί έχουν. Θα σου πω ό,τι ότι κάνω, το κάνω επειδή το νιώθω, επειδή σε αγάπησα από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα. Θα γυρίσουμε στο αυτοκίνητο, γιατί θα με πειράξουν τα μάτια μου από την γύρη των λουλουδιών, θα μου πεις πάλι ότι γίνομαι Drama King...
Σ΄έχω βρει και σε χάνω, δανεική παρουσία
έχω τόσα να κάνω και δεν έχουν ουσία!
Κάποιες μέρες ακούω στη σιωπή τη φωνή σου,
πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου
σε ρωτάω τι έχεις και σου λέω καλημέρα!
σ΄αγαπάω μην τρέχεις είσ΄ακόμα εδώ πέρα...
Προσπαθώ να ξεχάσω όμως κάτι συμβαίνει,
ό,τι όμορφο πιάσω να το δεις περιμένει...
Σ΄έχω βρει και σε χάνω σταθερή μου αξία...
η ζωή μου σε τάξη κι η καρδιά σ΄αταξία!
στα παλιά μας τα στέκια όπως πάντα συχνάζω,
είχα πει πως θ΄αλλάξω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω...
I had always heard your entire life flashes in front of your eyes the second before you die....
First of all, that one second isn't a second at all, it stretches on forever, like an ocean of time...
For me, it was lying on my back at Boy Scout camp, watching falling stars...
And yellow leaves, from the maple trees, that lined my street... Or my grandmother's hands, and the way her skin seemed like paper... And the first time I saw my cousin Tony's brand new Firebird...
And Janie... And Janie... And... Carolyn.
I guess I could be pretty pissed off about what happened to me... but it's hard to stay mad, when there's so much beauty in the world.
Sometimes I feel like I'm seeing it all at once, and it's too much, my heart fills up like a balloon that's about to burst...
And then I remember to relax, and stop trying to hold on to it, and then it flows through me like rain and I can't feel anything but gratitude for every single moment of my stupid little life...
You have no idea what I'm talking about, I'm sure. But don't worry... you will someday...
Αν και σήμερα σκοπεύω να είμαι χιουμορίστας, δεν είναι και πολύ αστεία τα πράγματα με την κατάστασή μου. Ένα πράγμα θα σου πω μόνο...Αντί να είμαστε μαζί, σε ένα χαλαρωτικό lounge cafe του Χαλανδρίου ή του Ψυχικού, έτρεχα στον Οφθαλμίατρο!
-Κύριε Κ. ο γιατρός σας περιμένει στο δωμάτιο στο τέλος αυτού του διαδρόμου.
- Ευχαριστώ δεσποινίς...μπορείτε να μου χαρίσετε το ονοματάκι σας;
- Φυσικά....Μαρία..
- Ε ποτέ!!! Δεν υπάρχω δεσποινίς, δεν υπάρχω για τις Μαρίες αυτού του κόσμου...
- Καθίστε κύριε Κ..........Λοιπόν, σκούρα, μπλαζέ τα βλέπω...
-Γιατρέ, τι έχω; ΘΑ ΖΗΣΩ;
-Ακούστε νεαρέ μου. Τα πράγματα δείχνουν σοβαρά. Ευτυχώς προλάβατε τα χειρότερα μάλλον.
- Ναι γιατρέ, πείτε μου όμως τι έχω!
- Λοιπόν, η διάγνωσις είναι μία και δεν επιδέχεται επικρίσεων και αμφισβήτησης. Είστε βαθιά ερωτευμένος με μία γυναίκα! Αυτός ο Έρως σας οδήγησε έδω που βρεθήκατε σήμερα.
- Μα πως γίνεται ο έρωτας γιατρέ μου, αυτό το τόσο ιδανικό feeling, να μου προκαλέσει "Χαλάζιο";
- Είστε ερωτευμένος, κάτι που στην εποχή μας σημαίνει, ότι κάθεστε συνεχώς μπροστά στις οθόνες, στoν υπολογιστήρα, στο κινητό να στέλνετε ερωτικά μηνυματάκια στο ταίρι σας, στις οθόνες των cinema να βλέπετε ταινίες με την αγαπημένη σας!
- Μα γιατρέ, είναι σοβαρή διάγνωση αυτή;
- Είσαι ή δεν είσαι In Love?
- Είμαι και φαίνομαι. Για την ακρίβεια κοντεύω να χάσω την όραση μου. Το ένα μάτι μου βλέπει με δυσκολία, με καίει, πονάει φριχτά, αλλά δεν με νοιάζει και πολύ.
Την θέλω σαν τρελός.
- Θα σας γράψω μια αλοιφή και θέλω να τηρείτε τις οδηγίες που θα σας δώσω.
- Εντάξει Γιατρέ, ακούω...
- Λοιπόν, τέρμα τα μηνύματα στα κινητά και στα Facebook, όλα κομμένα. Από εδώ και πέρα θα την αγαπάς χωρίς να της το λες... Αυτή την κόβω έξυπνη και πανέμορφη, αν κρίνω από την ζημιά που προκάλεσε στα όμορφα ματάκια σου...Κάποια στιγμή θα δει πόσο την αγαπάς, και θα σου δώσει μια ευκαιρία.
- Γιατρέ, μου κάνετε καμάκι;
- Όχι, απλώς είσαι ένας κούκλος, απορώ που δεν έχεις ανταπόκριση στον έρωτά σου.
- Και πως ξέρετε ότι δεν έχω ανταπόκριση;
- Βλέπω ότι έχεις ρίξει πολλά ξενύχτια, βλέπω ερωτική μελαγχολία! Δια γυμνού οφθαλμίατρου φαίνονται αυτά νεαρέ μου...
- Γιατρέ, σας ευχαριστώ για την συμπαράσταση και για την θεραπεία. Θα χρειαστεί άλλη επίσκεψη;
- Όχι, να ξεκουραστείς θέλει, να την αφήσεις ήσυχη θέλει, να πάρει τις αποφάσεις της.
- Μα γιατρέ, νομίζω ότι ξεπερνάτε τα όρια!
- Νεαρέ, την επόμενη φορά που θα δείτε γιατρό αν συνεχίσετε έτσι, δεν θα είναι οφθαλμίατρος αλλά Ψυχίατρος!!!
Έφυγα απογοητευμένος...Μόνο αυτό μου έλειπε! Να τυφλωθώ κι από πάνω. Και γειωμένος και γκαβός...Το είπες και βγήκε!
Μάτια κόκκινα, μελαγχολικά, διεσταλμένα, λες και παίρνω drugs. Και μου λείπεις, μου λείπεις...Γυρνάω στα μέρη που αγαπώ, σε σκέφτομαι, καμιά φορά δακρύζω, η αλοιφή φταίει. Ως γνωστό οι άντρες δεν κλαίνε. Δακρύζω μόνο, για όλα τα όνειρα που έχω δει με σένα πρωταγωνίστρια...
Θέλω να το ζήσω μαζί σου, δεν σταμάτησα να σου στέλνω επειδή δεν μου λείπεις, αλλά από σεβασμό στον ίδιο μου τον εαυτό, που θέλει να είμαστε χαρούμενοι, ώριμοι και δυνατοί. Δεν παύω να είμαι ευαίσθητος, αλλά life goes on, I lived before meeting you, supposedly i can live after you...
Σε αγαπώ, το εννοώ, θέλω να προσέχεις και να μην χαραμίζεσαι με κανέναν και με τίποτα...
Πάντα όταν ήμουν μικρός, ήθελα να μπαίνω στο καρότσι του super-market, και να με τρέχει η μάμα μου στους διαδρόμους. Τώρα πια δεν υπάρχουν παιδάκια στα super-market που να μπαίνουν σε καρότσια, δεν χωράνε τα καρότσια ή τα παιδιά ασχολούνται με βλακείες του στύλ κινητά, game-consoles. Καμιά φορά τα κρατάει η νταντά στο σπίτι μέχρι να γυρίσει η μαμά από την αγορά. Σήμερα που ήμουν Σκλαβενίτη, ήμουν έτοιμος να γεμίσω το καρότσι με σοκολάτες, μπισκότα και γαριδάκια για τα παιδιά, ήθελα να σου στείλω μήνυμα, να σε ρωτήσω τι θέλεις να πάρω να μαγειρέψουμε.
Θα ήταν σίγουρα το πιο γελοίο πράγμα που έχω κάνει μέχρι τώρα απέναντί σου...
Τίποτα δεν τελειώνει πριν την ώρα του, ποτέ δεν απαντάς στα μηνύματα, μου πέταξες στα μούτρα ότι υπάρχει άλλος, την ίδια στιγμή που εγώ σου μιλούσα κι έσταζα μέλι για εμάς. Ήθελα να σου πω για τα όνειρά μου, πόσο πολύ θέλω να σε δω. Όλα τα παρεξήγησα λοιπόν; Πλέον δεν απαντάς ούτε στα ιντερνετικά μηνύματα. Δεν ωφελεί, πήρες όση επιβεβαίωση χρειαζόσουν. Η ώρα σου τελειώνει, κάθε βράδυ στις 10, κι εκεί αρχίζει ένα μαρτύριο για μένα, που σταματάει για λίγο κάθε βράδυ στις 8.
Με παίρνεις πια μόνο για παρηγοριά, που είναι τόσο αποκρουστικό για ένα τόσο εγωιστή.
Το καλύτερο που μου είπες ήταν ότι είμαι Drama King, ότι γουστάρω να με φτύνεις. Κάνεις λάθος, μιλάμε για μεγάλο καλοπερασάκια. Και μετά πρότεινες να πάω να βρω κανένα κοριτσάκι από αυτά της σειράς. Σίγουρα το Ανέκδοτο του Μήνα.
Εδώ θα κάτσω, θα περιμένω κάθε βράδυ να σχολάσεις, μέχρι να βαρεθείς όλους τους βαρετούς, και να έρθεις να με βρεις. Θα συνεχίσω να γράφω, αν και αυτή την στιγμή δεν υπάρχει άτομο που να μισώ πιο πολύ.
Lesson 1: Μην γεμίζεις ερωτευμένο άνθρωπο προσδοκίες.
Lesson 2: Nα κόβεις τόσο απότομα επικοινωνία με κάποιον που σε λάτρεψε και επένδυσε σε σένα, δείχνει ασυνειδησία.
Lesson 3: Εγώ δεν έπρεπε να σε εμπιστευτώ, κι όχι εσύ εμένα. Επικίνδυνη αποδεικνύεσαι εσύ.
Lesson 4: Δεν περίμενα ότι μπορεί να κλάψω για μια γυναίκα...και τι γυναίκα είσαι εσύ...
Μισώ όταν σε ακούω να κάνεις χαρούμενη εκπομπή, την ώρα που εγώ σε ακούω και λιώνω...
Λατρεύω όταν σε ακούω να κομπιάζεις, όταν διακρίνω μια ερωτική μελαγχολία στην φωνή σου,
κι ας ξέρω ότι δεν οφείλεται σε μένα. Θα μπορούσε...
Να προσέχεις μωρό μου...Love, Love Love all you need is Love...
Έχω αρχίσει και εμφανίζω όλα τα συμπτώματα του ερωτευμένου. Νιώθω άρρωστος, σαν να έχω μονίμως πυρετό, δεν τρώω τίποτα, καπνίζω ασταμάτητα, θέλω να πίνω, σε σκέφτομαι συνέχεια και ετοιμάζω μηνύματα να σου στείλω, γράφω και σβήνω όταν βλέπω πόσο απογοητευτικά και ανόητα είναι αυτά που σου γράφω. Όσο κι αν σε σκέφτομαι, ξέρω ότι η δύναμη της σκέψης δεν μπορεί να σε φέρει κοντά μου, και ίσως αν δεν αλλάξω εγώ τον τρόπο που προσπαθώ να σε πλησιάσω, ίσως να ΜΗΝ ΣΕ ΕΧΩ ΠΟΤΕ!!!
Συνεχίζουμε όμως με τα συμπτώματα, που παρουσιάζουν πολύ πολύ ενδιαφέρον, αν τα εξετάσουμε υπό το πρίσμα ιατρικής παθολογικής σκοπιάς. Παίρνω λεωφορείο, πάω γραφείο, στον δρόμο το 90% των γυναικών μου θυμίζουν εσένα. Γριές, μαθήτριες, γυναίκες ώριμες, ανώριμες, παντρεμένες, χωρισμένες, με παιδιά, χωρίς. Όλες ανεξαιρέτως είσαι εσύ! Ακούω μουσική, βλέπω σειρές, παντού βλέπω και ακούω εσένα. Κοιτάω μονίμως το κινητό μήπως και έχεις στείλει μήνυμα, και φυσικά δεν έχεις στείλει ποτέ...Ανάβω κεριά, ενώ στο σπίτι έχω πάνω από 20 σποτάκια και λαμπατέρ και φωτιστικά, επιδαπέδια, οροφής, λάμπες νέον, λαμπάκια και ότι άλλο σκουπίδι πουλάει το ΙΚΕΑ. Μου σπάνε τα νεύρα όλοι και όλα, δεν μιλάω αν δεν υπάρχει απολύτως απαραίτητως ο λόγος να μιλήσω. Ότι θέλω να πω, θέλω να το πω στα όμορφα αυτάκια που υπάρχουν πάνω στο πανέμορφο προσωπάκι σου. Λείπεις, εγώ πέφτω όλο και πιο χαμηλά στο σκοτάδι, χορεύω με την σκιά μου, το κρεβάτι μου με τρομάζει, νιώθω ότι θα κοιμηθώ και δεν θα ξυπνήσω ποτέ, δεν θέλω να πάω γραφείο, όπως παλιά, όταν ήμουν φοιτητάκι (κατά το ακροατάκι, άκου εκεί ατάκα που μου πέταξες...), δεν πήγαινα εξεταστικές γιατί ήμουν και καλά ερωτευμένος.
Αυτή την στιγμή που γράφω, παράλληλα σε ακούω να κάνεις show, μιλάς για parties, big night outs, και εγώ δεν θέλω να πάω πουθενά, θέλω ούτε εσύ να πας κάπου, θέλω να κλειστούμε μέσα 5 μέρες και 5 νύχτες και να κάνουμε έρωτα, να φύγουμε εκδρομή στο "Βαρόσι", στην Έδεσσα, στα cocomat στρώματα, να ανάψουμε το τζάκι. Αλλά αυτά είναι όνειρα που καλά θα κάνω να τα κόψω αν θέλω να επιζήσω αυτό το Τσουνάμι έρωτα που περνάει από πάνω μου. Μου μιλάνε, με παίρνουν τηλέφωνο, μου στέλνουν στο chat του FB, αλλά δεν έχω χρόνο για τίποτα άλλο παρά μόνο για το blog ΜΑΣ.
Το τελευταίο σύμπτωμα που εμφάνισα είναι ΝΕΥΡΑ. Νεύρα με εσένα, κάτι που δεν το περίμενα, τουλάχιστον τόσο πρόωρα. Αρχίζω και απογοητεύομαι βαθιά, ο χρόνος κυλά μακριά σου, και εσύ βάζεις Moby να παίζει, και αυτή η μαύρη η τραγουδίστρια του φωνάζει ότι: One of these mornings I ll be gone! Κι εγώ τα παίρνω τις μετρητοίς, ότι αυτό είναι δήλωση, ότι θα μου περάσει, ότι θα φύγεις για πάντα. Δεν θέλω να φύγεις αγάπη μου, θέλω να σε έχω στην ζωή μου για πάντα. Είσαι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στην ζωή μου, και δεν χρειάστηκε να προσπαθήσεις και πολύ για να μπεις στο πάνθεον μου.
Και πάμε στο τελευταίο σύμπτωμα, γιατί μακρυγόρησα και το blog μεταμορφώνεται σε χίμαιρα. Και δεν μου αρέσει να μετατραπεί κάτι που ξεκίνησε με τις πιο αγνές και ερωτικές προθέσεις, σε κάτι μεταξύ κλάψας-παραπόνου-γκρίνιας και δυστυχία. Μακριά από μας μωρό μου.
Doubts... αμφιβολίες...Τι μου συμβαίνει, από που μου ήρθε; Το πιέζω; Πως γίνεται να είμαι ερωτευμένος με κάποια που δεν έχω δει ποτέ δια ζώσης; Πόσο ρίσκο μπορώ να πάρω και να συνεχίσω να κυνηγάω κάποια που μπορεί να μην με θελήσει ποτέ; Και αν όταν με θελήσει αυτή, εγώ πλέον έχω κουραστεί να την κυνηγάω; Και αν δεν της αρέσω; Αν σου πέφτω κοντός; Aν...Αν...Αν...Δεν μου αρέσαν ποτέ τα Αν γαμώτο. Θέλω να τα γευτώ όλα μαζί σου. Και μετά να κρίνουμε τι μας κάνει και τί όχι. Βάζεις Madonnes Και Robbie Williams, και μαζί σου μπορώ να τα αντέξω ακόμα κι αυτά!!! Κι αν εγώ έχω πλάσει αγγελική εικόνα μαζί σου, τι γίνεται αν εσύ μου φερθείς σαν σκατο-χαρακτήρας; Γιατί να το υποστώ; Είμαι αλητάκι, δεν είμαι άψογος, αλλά ποιος είναι τέλειος;
Δεν θα κάνω λογοκρισία σε αυτά που έγραψα, δεν θα κόψω τίποτα, κι ας κουραστείς μέχρι να τα διαβάσεις. Για σένα είναι. Αν κουράζεσαι με αυτά, τότε δεν αξίζει καν να προσπαθώ. Θα κάνω ένα διάλλειμμα, θα πάω να δημιουργήσω στην κουζίνα, θα πάω να τρέξω 10 Kms στο gym μπας και οξυγονωθεί αυτό το πράγμα που σε άλλους ανθρώπους αποκαλείται εγκέφαλος, αλλά σε μένα χρησιμεύει για σάκος με άχυρα.
Σε φιλώ παντού μωρό μου, σε ΑγαπώΠολύ, και αν δεν μπορώ να στα πω ζωντανά, τουλάχιστον έχω αυτή εδώ την φωλιά, που μόνο εσύ την βλέπεις...
Γράφω εγώ συνθήματα
γράμματα, μηνύματα
και ούτε μιαν απάντηση
χρόνια έχω συντροφιά
αντί για σένα μια σκιά.
Μόνη τα μεγάλωσα
τα όνειρα που μάλωσα
που κλαίνε σε ζητούν διαρκώς
μα μου λείπεις δίχως άλλοθι
αχ, τι ζωή παράλογη.
Ενα αστείο η ζωή
δεν έχει πώς, ούτε γιατί
κι εγώ που ζω καιρό για δύο
πια δε γελάω μ` αυτό τ` αστείο
εγώ για δύο.
Τι να γράψω μετά από τέτοιον στίχο...Τα είπε όλα...
Η κυκλοθυμικότητά σου είναι πρωτοφανής. Μια μέρα σε νιώθω δικιά μου, έτοιμη να πέσεις στην αγκαλιά μου, και την άλλη υψώνεις ένα παγόβουνο ανάμεσά μας, εξαφανίζεσαι, χωρίς το πως και το γιατί. Εγώ χάνομαι σε στίχους και καπνούς, κλείνομαι περισσότερο στο σπίτι, να μπορώ να σε σκέφτομαι χωρίς περισπασμούς. Σου στέλνω μυνηματάκια ανόητα, να πάμε ταξίδι, να αφήσουμε τα πάντα πίσω μας. Κι όμως, δεν απαντάς. Εσύ θέλεις να μου πεις να μην κάθομαι για σένα μέσα, να είμαι cool, να μην σε υπολογίζω. Όμως εγώ θέλω να σου πω ότι παίρνω πολύ σοβαρά τον έρωτα και την ζωή, και ότι δεν ζω αν δεν σε σκέφτομαι.
Διαβάζω εφημερίδες, ποίηση, μυθιστορήματα, ζω τον έρωτά μου για σένα μέσα από αυτά, κι εσύ ζεις κάπου αλλού, σε μια παράλληλη πραγματικότητα που δεν τέμνεται σε κανένα σημείο με την δικιά μου.
Πότε θα υποκύψεις, πότε θα απαντήσεις στα γράμματα και τα μυνήματά μου, πότε θα λουστείς στα φιλιά μου; Είσαι ερωτευμένη; Με διαβάζεις; Με σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς; Γελάς μαζί μου;
Πότε θα βγάλουμε μαζί φωτογραφίες, πότε θα πάμε εκδρομή μαζί στα μέρη που μεγάλωσα, πότε θα πάμε μαζί στην Κρήτη μας;
Πότε θα μας δώσεις μια ευκαιρία; Μόνο μία... μα μου λείπεις δίχως άλλοθι
αχ, τι ζωή παράλογη...
I've twisting to the sun I needed to replace
The fountain in the front yard is rusted out
All my love was down In a frozen ground
Η χτεσινή έξοδος με φίλους ήταν τόσο διαφορετική από τις άλλες. Όλα γύρω μου φαίνονται και ακούγονται τόσο διαφορετικά. Όλα γύρω μου μπαίνουν σε περιθώριο, είμαι εξαιρετική περίπτωση, ερωτευμένου ανθρώπου,θα συμπληρώσω. Το αποδεικνύει και η μελαγχολία του blog...
Νέος μήνας μπήκε και ακόμα να ειδωθούμε, κρατάς αποστάσεις, προσπαθώ να φανταστώ τι κάνεις, με ποιον είσαι, τι μουσική ακούς, άραγε ακούς Best όλη μέρα;
Εγώ πάντως έχω αρχίσει να μαγειρεύω και να φτιάχνω καφέ για δύο...
On your back with your racks as the stacks as your load
In the back and the racks and the stacks are your load
In the back with your racks and you're un-stacking your load
Φτιάχνω λίστα με τραγούδια που θα μου κάνουν παρέα όσο λείπεις. Σκοπεύεις να λείπεις για καιρό μωρό μου; Χτες που με πήρες τηλέφωνο ήσουν τόσο διαφορετική, τόσο ντροπαλή, δυστυχώς η ποιότητα σήματος ήταν χαμηλή και δυσκολεύομουν να σε ακούσω, αλλά δεν ήθελα με τίποτα να σε διακόψω, να σταματήσεις να μιλάς. Μπορώ να σε ακούω με τις ώρες, να μου λες για σένα και τα παιδιά.
Και ήθελα τόσα να σου πω, ότι μου λείπεις και θέλω να σε δω...
Και καμιά φορά, αυτή η ιδέα του blog, που με γεμίζει μελαγχολία & απουσία, με γυρίζει τόσο έντονα πίσω, σε προηγούμενες δεκαετίες, που ακόμα τα ζευγάρια αλληλογραφούσαν. Τότε που αν δεν έστελνες ή δεν λάβαινες γράμμα, γινόσουν κομμάτια.
This is not the sound of a new man or crispy realization
It's the sound of the unlocking and the lift away
Your love will be
Safe with me
Νομίζω ότι το τραγούδι αυτό θα το αγαπήσεις κάποτε...
