50 posts...50 y.o.

One of these mornings
Won't be very long
You will look for me
And I'll be gone...

I m feeling old without you...

50 years old. 

And i am talking with hidden, 

underground messages...

 One of these mornings
Won't be very long
You will look for me
And I'll be gone...

My wilderness, 

my spontanity is lost,

my love is still strong,

my life is still a thorn.

Why you keep me away....

I feel not...

My blog is for you. My blog is black. You were my angel. You are my loss. Its mourning for life empty without you. And the worst part is that I still hope you will call me one morning to hear me. To tell me that you want me again. To kiss me. To hug me. To live with me.

Hope is my weak spot. You are becoming a memory. A secret....

Έχω διπλώσει στα δύο, σε στάση εμβρύου, πνίγομαι, βουρκώνω σε μιαν ανά-μνηση που έγινε εφιάλτης.

I Am Lost...

And this is no ordinary love...

I keep crying for you baby...

Κι αν δε σου γράφω, είναι γιατί δεν μπορείς να ακούσεις πλέον...κι αν στριφογυρνάω τα βράδια στο κρεβάτι, γιατί δεν είσαι δίπλα μου. Και μου λείπει τόσο πολύ το βλέμμα σου, η ματιά σου, το περπάτημά σου δίπλα μου. Το κόκκινο κραγιόν σου, τα πιο όμορφα χείλη που έχω δει...Αναρωτιέσαι αν όλα αυτά είσαι εσύ! Είσαι εσύ μέσα από την δική μου ματιά. Αυτά που είσαι δεν με αφήνουν κάποιες νύχτες να κοιμηθώ. Αγριεύω όταν σε σκέφτομαι με άλλους, τα χέρια σου να μην αγγίζουν το δικό μου κορμί, τα μάτια σου να μην διαβάζουν αυτά που γράφω...μένω μόνος. 

Είμαι αυτό που δεν ήθελα ποτέ να γίνω...είμαι αυτό που ξεχνάς κάθε μέρα. Είμαι λησμονημένος. Κάθε μέρα και πιο ραγισμένος, μικρότερος, διαφανής...

I am lost, and what i did, was for the love of you...