Μου λείπεις δίχως άλλοθι

Γράφω εγώ συνθήματα
γράμματα, μηνύματα
και ούτε μιαν απάντηση
χρόνια έχω συντροφιά
αντί για σένα μια σκιά.

Μόνη τα μεγάλωσα
τα όνειρα που μάλωσα
που κλαίνε σε ζητούν διαρκώς
μα μου λείπεις δίχως άλλοθι
αχ, τι ζωή παράλογη.

Ενα αστείο η ζωή
δεν έχει πώς, ούτε γιατί
κι εγώ που ζω καιρό για δύο
πια δε γελάω μ` αυτό τ` αστείο
εγώ για δύο. 

Τι να γράψω μετά από τέτοιον στίχο...Τα είπε όλα...

Η κυκλοθυμικότητά σου είναι πρωτοφανής. Μια μέρα σε νιώθω δικιά μου, έτοιμη να πέσεις στην αγκαλιά μου, και την άλλη υψώνεις ένα παγόβουνο ανάμεσά μας, εξαφανίζεσαι, χωρίς το πως και το γιατί. Εγώ χάνομαι σε στίχους και καπνούς, κλείνομαι περισσότερο στο σπίτι, να μπορώ να σε σκέφτομαι χωρίς περισπασμούς. Σου στέλνω μυνηματάκια ανόητα, να πάμε ταξίδι, να αφήσουμε τα πάντα πίσω μας. Κι όμως, δεν απαντάς. Εσύ θέλεις να μου πεις να μην κάθομαι για σένα μέσα, να είμαι cool, να μην σε υπολογίζω. Όμως εγώ θέλω να σου πω ότι παίρνω πολύ σοβαρά τον έρωτα και την ζωή, και ότι δεν ζω αν δεν σε σκέφτομαι.

Διαβάζω εφημερίδες, ποίηση, μυθιστορήματα, ζω τον έρωτά μου για σένα μέσα από αυτά, κι εσύ ζεις κάπου αλλού, σε μια παράλληλη πραγματικότητα που δεν τέμνεται σε κανένα σημείο με την δικιά μου.

Πότε θα υποκύψεις, πότε θα απαντήσεις στα γράμματα και τα μυνήματά μου, πότε θα λουστείς στα φιλιά μου; Είσαι ερωτευμένη; Με διαβάζεις; Με σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς; Γελάς μαζί μου;

Πότε θα βγάλουμε μαζί φωτογραφίες, πότε θα πάμε εκδρομή μαζί στα μέρη που μεγάλωσα, πότε θα πάμε μαζί στην Κρήτη μας;

Πότε θα μας δώσεις μια ευκαιρία; 
Μόνο μία...
μα μου λείπεις δίχως άλλοθι
αχ, τι ζωή παράλογη...