Keep the faith...

Δεν θα ήταν φοβερό να αρχίσω να βγάζω όλα τα άπλυτά μου στην φόρα, μόνο και μόνο από καπρίτσιο?

Δεν θα ήταν ελεεινό να ξεκινήσω να βγάζω μίσος, κακία και χολή, για το άτομο που λατρεύω?

Το Blog ξεκίνησε για έναν και μόνο λόγο. Να εκφράσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου για σένα, μιας και ήξερα ότι δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να αναπτύξουμε άλλου είδους σχέση. Ο καθένας, έχει την δικιά του ζωή, τις δικές του απόψεις για την μουσική, και το blog δεν είναι για μένα μέσο αυτοικανοποίησης, ούτε snobισμού, ούτε αυτομαστιγωματος.

Σε άκουσα να μιλάς για τους Port-Royal, και ήταν σαν να άκουγα τον εαυτό μου....Έκανα 2 ταξίδια με τους τρελούς Ιταλούς στα αυτιά μου. Κάθε πρωί μου ξεκινάει στο αυτοκίνητο με αυτούς, στα διόδια, με ρωτάνε τι είναι αυτό που ακούω. Είναι φοβερό το group. Και τρομερό το δέσιμο που έχουν με την Ρωσσία...

Μίλησες και για τρελούς και για το πόσο επικίνδυνο είναι να μπλέκεις με την παράνοιά τους. Συμφωνώ κι επαυξάνω, και απομακρύνομαι διακριτικά από αυτούς που απειλούν την ψυχολογική μου ακεραιότητα. Σε όποιον πέφτω λίγος άλλωστε, δεν επεδίωξα να του πέσω περισσότερος γιατί πολύ απλά δεν το είχα ανάγκη.

Μπήκα σε έναν ταρίφα υπερήλικα προχτές, και ήταν τόσο κεφάτος που σχόλαγε, που θα πήγαινε στο κρεβατάκι του, στη γυναικούλα του. Του λέω: Κέφια έχουμε σήμερα έ??? Μου απαντάει: Όχι θα κάτσω να σκάσω!!! Με έναν στόμφο όμως!!! Σχεδόν το τραγουδούσε η καρδούλα του. Και του απαντώ: Τελικά είναι όλα θέμα διάθεσης! Και μουσικής. Ο τύπος τραγουδούσε σε όλη την διαδρομή, τραγούδια από Ζαμπέτα, μέχρι Πέγκυ Ζήνα. Μόνο LADY GAGA που δεν έβαλε...

Συνεχίζοντας τον μονόλογο μου, θέλω να σου πω ότι καταχάρηκα που με πήρες να μου πεις Happy Birthday, It was really sweet...U dont let me lose hope on us...

Αυτά για σήμερα, αποσύρομαι στην ΥποΚουλτούρΑ μου, περιμένω να πάμε cinema, να φάμε pop-corn, να γελάσουμε, να κάνουμε Ice skate, να ξεφύγουμε λίγο...και πολύ...

Σ'αγαπάω...και θα στο λέω για πολλά χρόνια ακόμα...με κάνεις και νιώθω υπέροχα...και όταν στο λέω στο τηλέφωνο, νιώθω την αμηχανία στην αναπνοή σου, τον τρόπο που κλείνεις το ακουστικό...

PS. I dont need friends as long as I have you...I keep the faith..

Πάρε κι ένα τραγουδάκι να σου ανέβει η διάθεση που στην έριξε η βροχή..

Litany

Παίζει Leonard Cohen στο repeat...Έχω ανάψει κεριά ένα γύρω, εσύ κάθεσαι στο facebook και κάνεις add τους fans και φίλους σου...Σε μεθάει η διασημότητα..Το ότι σε αγαπάνε οι άνθρωποι χωρίς να κάνεις και πολλά γι αυτούς...Καμιά φορά σε ρίχνει όμως αυτό, θες κάτι πιο δυνατό. Σήμερα είναι άσχημη μέρα για μένα. Διάβασα το blog ενός φίλου στο οποίο με έθαβε. Ήμασταν φίλοι για 15 χρόνια. Ήταν από τα πιο άσχημα συναισθήματα να αναφέρεται σε μένα με αυτόν τον τρόπο. Δεν πίστευα ότι μπορώ να πληγωθώ από κάτι τέτοιο. Συν τοις άλλοις, είμαι πληγωμένος ερωτικά.. Τι Drama King έχω καταντήσει...Την Παρασκευή, σου έγραψα στο Online του σταθμού, ότι σε αγαπάω και ότι παίζεις την καλύτερη μουσική. Και σε προειδοποίησα να μην μεταφέρεις στον ηχολήπτη αυτά που γράφω...και μετά κατάλαβα ότι είχες βάλει κασέτα...και ότι ήταν αργά, και ότι μου απαντούσε ο ίδιος ο ηχολήπτης...Ρόμπα!!!

Μετά σου έστειλα 2 μυνήματα αγάπης, και μου απάντησες με ένα στείρο "ΧΑ ΧΑ". Στο έχω πει ότι δεν περιμένω ανταπόκριση, απλώς σήμερα νιώθω τόσο χάλια, ζητάω βοήθεια, δεν ξέρω από που όμως...Όλοι σήμερα κρατάνε απόσταση από μένα...Το κρεβάτι μου τον τελευταίο καιρό γεμίζει, νιώθω τόσο φτηνός, πιο φτηνός και από αποσμητικό super-market. Πως γίνεται να νιώθω τόσο χάλια, τόσο μόνος, Bad Karma, μια μέρα πριν τα γενέθλιά μου, που σκοπεύω να τα περάσω monaxus-monaxus...

Kι εσύ σε απόσταση, στον νέο φίλο σου, στο όμορφο επιστήμονα...Όταν μου μίλησες γι αυτό, ζήλεψα τόσο, που είναι μικρότερός μου, που μίλαγες γι αυτόν με καλά λόγια...

Όταν πέφτω, όταν με γειώνεις, όταν δεν πάμε cinema τα μικρά παπάκια, έχω το mood να βάλω Χατζηδάκη, μέχρι το πρωί...και να κλάψω...έχω χρόνια να κλάψω...Να ξεπλύνω την φτήνια, την κακία των φίλων, την αδιαφορία, την μετριότητα των γύρω μου και την δικιά μου.

Για τα γενέθλιά μου λοιπόν, για τα 29 χρόνια που γερνάω και δεν μαθαίνω από τα λάθη μου...

Τ' αστέρι του βοριά
θα φέρει ξαστεριά
μα σαν φανεί
μεσ' απ' το πέλαγο πανί
θα γίνω κύμα και φωτιά
να σ' αγκαλιάσω ξενητιά

Και 'συ χαμένη μου
πατρίδα μακρυνή
θα μείνεις χάδι και πληγή
σαν ξημερώσει σ' άλλη γή

Τώρα πετώ
για της ζωής το πανηγύρι
τώρα πετώ
για της χαράς μου την γιορτή

Φεγγάρια μου παλιά
καινούργια μου πουλιά
διώχτε τον ήλιο
και τη μέρα απ' το βουνό
για να με δείτε να περνώ
σαν αστραπή στον ουρανό

Διώχτε τον ήλιο
και τη μέρα απ' το βουνό
για να με δείτε να περνώ
σαν αστραπή στον ουρανό

In excess of missing you...

Where do I begin?
To tell the story of how great a love can be
The sweet love story that is older than the sea
The simple truth about the love she brings to me
Where do I start?

Like a summer rain
That cools the pavement with a patent leather shine
She came into my life and made the living fine
And gave a meaning to this empty world of mine
She fills my heart

She fills my heart with very special things
With angels' songs, with wild imaginings
She fills my soul with so much love
That anywhere I go, I'm never lonely
With her along, who could be lonely
I reach for her hand, it's always there

How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day?
I have no answers now, but this much I can say
I'm going to need her till the stars all burn away
And she'll be there

She fills my heart with very special things
With angels' songs, with wild imaginings
She fills my soul with so much love
That anywhere I go, I'm never lonely
With her along, who could be lonely
I reach for her hand, it's always there

How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day?
I have no answers now, but this much I can say
I'm going to need her till the stars all burn away
And she is not going to be there....

Trying to reconstruct you...

I read books...and books read me. Its a connection between us. Like the connection I have with the roads. In my time of need, I drive to nowhere. While I am thinking of you, I expect you to dream of me, to imagine my hands on the wheel, to feel my hands on your neck, while they struggle to unclothe you.

I am a "despair", I want to express myself to you, to make things clear. But there is no such "thing" between us. Music is our connection to the world, helps us to translate feelings into speech, but when you call me, I am totally disordered, I lose my orientation, my original thoughts vanish and the only thing left inside me is an ancient passion.

Some time ago, I asked to drive you somewhere, anywhere. No destination. Just Love. As if it exists. You gave meaning to me. And then you took back what is yours. You never promised a land for us. Just wanted to hear an easy word, get emotionally drunk with me, like I used to do with your voice on the radio. I admired you. Then I hated you and what you represent. Then hate took its way back in the deepest side of my soul. Looking for revenge, is like looking for a needle in a haystack to me. I want to take you where I promised. To the most imaginary scenery of the world, under waterfalls, near the seaside of a lost paradise, where I can make you forget everyone...every other man...

You invent obstacles and traps for me. I invent love and memories. I build a blog, waves of a wasted love, you take a skipper and run over these very waves. You want to ruin me. I want to have a day with you. My self is reborn every time you call me, I get excited with your message, I listen to Port-Royal, and my heart stops. Tears falling, hands stretched towards your image. But the image was a defective mirror.

I cannot stop this breakdown, I can only make it go slower and slower, panishing me that I didnt make it, havent been able to attract you, spared you...

I think I still love you...