Changes

Life is bringing changes...

New sounds enter my life...

New people too...

You are always busy to look into me...

I m leaving for a tumbled sea...

We will meet in Autumn...

Αρκεί...

Αρκεί...

Αρκεί...

Άραγε θα ανακαλύψεις ποτέ τι ένιωθα για σένα...

Πόσες νύχτες σε σκεφτόμουνα...

Πόσο ανώφελα σε περιμένω...

Εκεί που με σκοτώνεις, 

πάντα πετάς μια ατάκα που με κάνει και σε ερωτεύομαι ξανά.

Εσένα και την μουσική...

Forever Lost

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα. 

Μόνο είμαι χαρούμενος που σε ακούω, κάθε μέρα, και είσαι καλά. 

Και μου λείπεις...

I know it's just the sky...

έφυγες την στιγμή...

Eφεύγες μες στο φως...

Κι έμενα πίσω εγώ....

1001 nights w/o u

Its easy to leave a man behind. But you can never mute his heart...

Your Culture...

Your Culture that was meant to be mine too....

Your music, relaxation, zen situation that meant to be something like Religion to me.

Remixing songs, hoping to be famous, when the only thing that I want to say to you is that I really really love you.

Blogging, going gigs and trips around, poetry is untrue through my eyes.

Life isn't easy,

So why don't you stay...

Mόνο να πεθαίνω...αργά στην Αθήνα

Και τώρα...αλλού

So if I loved you
Should I dare to tell you
Would it silence you
Like a photograph...

Σε περιμένω συνέχεια...να φανείς...

Η ζωή μου σε αποπροσανατολισμό...

Ήλπιζα ο χρόνος να με κάνει να ξεχάσω πόσο σε αγαπώ...

Βάζω πλυντήριο, και κάθομαι και κοιτάζω τα ρούχα να στριφογυρίζουν μέσα,

σαν την ζωή μου, που κάνει κύκλους γύρω από σένα. 

Το μεγαλύτερο απωθημένο, ο μεγαλύτερος χαμός. 

Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι πόσο όμορφα ήσουν για μένα κάποτε...

So no one told you
How I came to love you
How I came to feel
For you

And if you're willing
Please forgive me
I never meant to leave you
So nobody could hurt you
And if your conscience could clear mine
I never meant to leave you
I never meant to hurt you
I never meant to hurt you
So you left me there
No one said you loved me
No one said u cared
No one ever did
So if you're willing
Please forgive me
I never meant to leave you
So nobody could hurt you
And if your conscience could clear mine
I never meant to leave you
I never meant to hurt you 

I never meant to hurt you ...but... you hurt me...

Counting Nights and Days without You

 W.R.Y.?

50 posts...50 y.o.

One of these mornings
Won't be very long
You will look for me
And I'll be gone...

I m feeling old without you...

50 years old. 

And i am talking with hidden, 

underground messages...

 One of these mornings
Won't be very long
You will look for me
And I'll be gone...

My wilderness, 

my spontanity is lost,

my love is still strong,

my life is still a thorn.

Why you keep me away....

I feel not...

My blog is for you. My blog is black. You were my angel. You are my loss. Its mourning for life empty without you. And the worst part is that I still hope you will call me one morning to hear me. To tell me that you want me again. To kiss me. To hug me. To live with me.

Hope is my weak spot. You are becoming a memory. A secret....

Έχω διπλώσει στα δύο, σε στάση εμβρύου, πνίγομαι, βουρκώνω σε μιαν ανά-μνηση που έγινε εφιάλτης.

I Am Lost...

And this is no ordinary love...

I keep crying for you baby...

Κι αν δε σου γράφω, είναι γιατί δεν μπορείς να ακούσεις πλέον...κι αν στριφογυρνάω τα βράδια στο κρεβάτι, γιατί δεν είσαι δίπλα μου. Και μου λείπει τόσο πολύ το βλέμμα σου, η ματιά σου, το περπάτημά σου δίπλα μου. Το κόκκινο κραγιόν σου, τα πιο όμορφα χείλη που έχω δει...Αναρωτιέσαι αν όλα αυτά είσαι εσύ! Είσαι εσύ μέσα από την δική μου ματιά. Αυτά που είσαι δεν με αφήνουν κάποιες νύχτες να κοιμηθώ. Αγριεύω όταν σε σκέφτομαι με άλλους, τα χέρια σου να μην αγγίζουν το δικό μου κορμί, τα μάτια σου να μην διαβάζουν αυτά που γράφω...μένω μόνος. 

Είμαι αυτό που δεν ήθελα ποτέ να γίνω...είμαι αυτό που ξεχνάς κάθε μέρα. Είμαι λησμονημένος. Κάθε μέρα και πιο ραγισμένος, μικρότερος, διαφανής...

I am lost, and what i did, was for the love of you...

I like the rows of lights because they keep me calm...

Clusters of people talking secretly to each other.
In a bar you cannot talk openly to anyone you don't already know.
4 year olds, they have got the right idea: they jump the line 

and hit it on the nose.

When we sit and we get quiet, then we look

and see who's home across the way.
There are 80 windows we can see,
It's christmastime and they all have the same tree.
You tell me the patterns you already see,
I wonder if they see us in our bed.

You said you like the one with the father 

who always eats with his son.
I like the rows of lights because they keep me calm.

I feel far away from you. So what else is new?
The moon is closer to the sun than I am to anyone.

When we sit and we get quiet, then we look 

and see who's home across the way.

You said you like the one with the father 

who always eats with his son.
I like the rows of lights because they keep me calm.

I feel far away from you. So what else is new?
The moon is closer to the sun than I am to anyone.

I feel far away from you. So what else is new?
The moon is closer to the sun than I am to anyone.

The moon is closer to the sun than I am to anyone...

Yπάρχει λόγος...σοβαρός...

To blog ξεκίνησε σαν τρέλα...αυθόρμητη έκφραση του έρωτά μου για σένα...εξελίχθηκε σε αφιέρωμα, σε σημειωματάριο ενός πληγωμένου εγωιστάκου. Άλλαξε μορφές, ανάλογα με το πως αλλάζω μέσα στους μήνες. Συνειδητοποιώ ό,τι η συμπεριφορά μου απέναντί σου αλλάζει, προσπαθεί να προσαρμοστεί, άλλες να σε γοητέψει, άλλες να σε κακίσει, γιατί με ξεχνάς.

Παρατηρώ ότι εσύ παραμένεις αναλλοίωτη, δεν σε αγγίζουν τα εγκόσμια, έχεις ωριμάσει με έναν περίεργο τρόπο, δείχνεις αποστασιοποιημένη από τα πράγματα που θα συντάραζαν εμένα. Ίσως να είναι και τα παιδιά, που σε ωρίμασαν, θέλοντας και μη.

Έχω βάλει Κ.Β., παίζει ένα κομμάτι από ένα θεατρικό, το έβαλα στο repeat, έχει τον ήχο της ακροθαλασσιάς, τους γλάρους να κρώζουν, να νιώθω την λιακάδα του καλοκαιριού που εσύ δεν μου χάρισες...Σήμερα σκεφτόμουνα τι αλλαγές έχεις προξενήσει σε εμένα, έμμεσα και άμεσα. Σε αντίθεση με σένα που δεν δείχνεις να επηρεάζεσαι. Παραμένεις cool. Όμως μέσα από αυτό το coolness σου, αντιλαμβάνομαι ότι για να έχουμε κρατήσει έστω αυτή την επικοινωνία, σημαίνει για μένα περισσότερα από ότι αν κάναμε έρωτα 2-3 βραδιές και μετά χανόμασταν. Ίσως να σημαίνει ότι εκτιμάς την προσωπικότητά μου, την εμπιστοσύνη μου, ότι έχουμε έρθει κοντά. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα τηλεφωνήματά σου στο ξημέρωμα. Πόσο θα ήθελα να τα επαναλάβεις. Να με πάρεις και να μου πεις ότι με χρειάζεσαι, με θες δίπλα σου. Και να ξερες πόσο το επιθυμώ, να είμαι κάθε ώρα και στιγμή δίπλα σου, μόνο για σένα, χωρίς να μιλάμε, να ακούω την ανάσα σου, τον ψίθυρο σου. Να κουρνιάσεις έστω μια φορά στα χέρια μου, να μην κοιμηθώ μέχρι να ξημερώσει.

Δίπλα σου, κερδίζω αυτοεκτίμηση, κερδίζω τον χαμένο εαυτό μου, νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη στο σύμπαν που σε γνώρισα. Και θα ήθελα πολύ να ξέρω ότι ακόμα με διαβάζεις, και ακόμα σε αγγίζουν μερικά, έστω και 2 λέξεις από αυτά που γράφω...Και θα ήθελα πολύ να σε δω, να σε κάνω να γελάσεις...να πάμε μαζί βόλτα με το αυτοκίνητο, να αρχίσουμε δειλά δειλά να ξεμυτάμε από αυτόν τον μυστικισμό που σε περιβάλλει, να πάψεις να φοβάσαι να μου ανοιχτείς...Σε έχω ανάγκη.

Έλα να πάμε στη Πάτρα, που έχεις φίλους και θαυμαστές...και μην ξεχνάς, παραδίπλα είναι και το Ρίο.

P.S. Νομίζω ότι ξέρω ποιος είναι ο μικρός...

You are not concerned...

Σ' αγαπώ αρκετά
για να σ' αφήσω μόνη σου
αρκετά για να πονάει τόσο
Σ' αγαπώ αρκετά
ίσα να βρεις το δρόμο σου
λίγο πριν σε πληγώσω

Ήμουν εντάξει μέχρι χτες
με τις πληγές μου ανοιχτές
χαρά να τρέχουνε
Κι ήρθαν δυο βλέμματα βαριά
και πέσαν πάνω μου σκουριά
για να μ' ελέγχουνε

Μ' έπιασε κάτι να σ' το πω
και σου 'πα πάλι ΣΑΓΑΠΩ
μικρό το ψέμα μου
Συγγνώμη για την προσβολή
μα εγώ δεν είμαι για πολύ
το 'χω στο αίμα μου

Ήμουν εντάξει μέχρι χθες
ήξερα τι είναι αυτό που θες
κι ήταν στο χέρι μου
Δε σ' αφορά προσωπικά
είναι που εμένα τελικά
το 'χει τ' αστέρι μου

Μου λείπεις, και δεν ενδιαφέρεσαι...και ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα, κυλάει εναντίον μας...και ζούμε μόνοι χωριστά, και το δικό μου βλέμμα ξενυχτά. Το χει τ'αστέρι σου λοιπόν, κάθε πρωί να με ξεχνάς... 

Inspired Love

Love is a feeling! Feelings are neurological mechanisms carried into our brain, caused by stimulations that we feel on our body or in our vision. Some of us like to be inspired by music, movies and poems. Some others find inspiration in the very same feelings they feel about other people. I listen to tones of music every day, sometimes its the same sad tempo of lost happiness, or the exactly opposite rythm. Its when I read your messages, I hear your voice, I look at your pictures. Small packets of joy, you offered to me all these months...I am still the same man, watching from distance, calculating the advantages and disadvantages, trying to find sense in love, attempting to transform it into something more tangible. 

Τίποτα δεν έπρεπε να γίνει,
στη μέση ας μείνει το σκηνικό.
Ήτανε παλιά κι απωθημένα
τα δεδομένα για μας τους δυο.

Έτσι όπως τα λες να βρεθούμε γενικά
τίποτα δεν θες από μένα τελικά.
Έτσι όπως τα λες πάνω που έλεγα κι εγώ
στα φιλιά σου να πνιγώ.

 

But feelings are not tangible...they are just feelings, moments, molecules of reality. Love is the freedom you gave me to create this blog, to express devotion, to put into words my loneliness, while I was trying to get closer to you. There never was an offer from you, the love you had for me, was totally prejudiced, to be lost in time...Time was always my enemy, I was always running the streets, speeding my step, not to lose your train. One of the most significant lessons people should take in life, is that when you lose something, you can cry...you can really bend on the pavement and cry, admit you lost her and continue walking...

Τίποτα δεν έπρεπε να πάει
που να αγαπάει τη σχέση αυτή,
μόνο το ταξίδι που τελειώνει
και συμπληρώνει την αφορμή.   

Α μπιτ τζέλους...

Αυτό το τραγούδι στο χρωστάω...Ένα τραγούδι ζήλιας...Θα μου πεις εσύ ότι δεν έχω λόγο να ζηλεύω, ότι βολεύτηκα στην μικρή ζωούλα μου, την ατάραχη. Δεν είναι έτσι...Κάνεις εκπομπή, κι εγώ τις περισσότερες μέρες δεν σε ακούω πια, είτε από αντίδραση, είτε επειδή δεν προλαβαίνω, είτε επειδή δεν είμαι στο mood να ακούσω house. Δεν είμαι στα down μου, είμαι καλά, απλώς κάνω ενδοσκοπήσεις, ψάχνω να κλείσω τρύπες, να αφιερώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου, στην κουλτούρα, στους λίγους φίλους που έχουν απομείνει.

Πάμε όμως στην ζήλεια...Αυτή την έχω μέσα μου, τρέχει στην φλέβα σαν ναρκωτικό, που το έχω ανάγκη, να με ξυπνάει κάθε πρωί και να με βάζει σε κίνηση....Ερωτευμένος χωρίς ζήλεια, είναι άνοστο φαγητό, κρασί ξυνό...Ζήλεια που βγαίνει αντιδραστικά, γιατί έχω καιρό να σε ακούσω, να με πάρεις τηλέφωνο, να βγούμε, να σε φιλήσω, να σου κάνω έρωτα με αυτή την βροχή που με λιγώνει. 

Την ακούω 2 ώρες τώρα έξω από το παράθυρο, και είναι τόσο όμορφος αυτός ο ήχος, τόσο γήινος σε αυτή την Αθήνα που με έχει εγκλωβίσει. Και φεύγω, πάω Κρήτη, για 4 μέρες, και μετά ξαναφεύγω, για άλλες 4, να πάω Κωνσταντινούπολη, να βρω αυτό που εσύ δεν μου δίνεις. Όλο φεύγεις...εγώ είμαι σθεναρά εδώ...εδώ....

To blog, έχει αρχίσει και παίρνει ένα σχήμα, μια μορφή, καταλαμβάνει χώρο στο διαδίκτυο, ίσως κάποια μέρα το διαβάσουν κάποιοι, του δώσουν σημασία...Έχει αρχίσει και μου αρέσει αυτό που διαβάζω, τώρα που καταλαγιάζει η σκόνη, δείχνει αγνό συναίσθημα, δείχνει άνθρωπο που έχει να δώσει αγάπη αλλά δεν ξέρει πως, παλεύει μέσα του κυρίως, και δεν ξέρει πως να κερδίσει. Ό Ερωτας δεν έχει νικητές και ηττημένους...Κι αν πέφτω έξω και τελικά έχει τέτοιους, τότε εγώ είμαι συνέχεια με τους losers. Πέφτω με τα μούτρα, τα δίνω όλα, και ξέρεις τί παίρνω; Κρίμα είναι...

Με ενοχλούν διάφοροι και χάνω τον ειρμό. Θέλω να σε ακούσω...Όταν κάνεις show, καμιά φορά η φωνή σου είναι τόσο όμορφη, τόσο ερωτική...Θέλω να έρθω από τον σταθμό να κρυφτώ πίσω από ένα δέντρο, να δώ αυτή την φάτσα, μέσα από την οποία βγαίνει αυτή η φωνή...But, i m not that psycho...

Επιλέγω την εύκολη λύση, την cool που λες κι εσύ, αράζω στο σπιτάκι, με μουσικούλα, λέω να ανοίξω κι ένα κρασί, κόκκινο, χειμωνιάτικο, να κάνω ειδύλλιο με αγκαλιά το Laptop, αφού εσύ...πέρα αρμενίζει...

Μόλις σου έστειλα μήνυμα...Σίγουρα θα κουνάς το κεφάλι σου, θα λές που πήγες και έμπλεξες...Κι όμως, είμαι τόσο cool, κι όμως δεν μπορείς να το δεις, γιατί είσαι μπερδεμένη, τόσο χαμένη, μέσα σε δύο, ετερόκλητες ζωές, μητέρα-νέα, όμορφη, επιτυχημένη, κλεισμένη, με φίλους αλλά με ελάχιστο χρόνο να τους δεις. Με έρωτες που διαγράφουν πορείες σαν διάττοντες αστέρες...

Ήθελα να μπω στην ζωή σου, να τρυπώσω στον χρόνο σου, στην καρδιά σου. Να ζήσουμε κάτι που δεν είναι καταγεγραμμένο στην μνήμη μας, δεν το έχουμε όμως, έτσι λές...

Δεν θέλω ημίμετρα, με κούρασαν. Θέλω η μουσική που έχω στα αυτιά μου, που πηγαίνει σε όλο μου το κορμί, και με κάνει να ανατριχιάζω, να ερχόταν με κάποιον τρόπο και σε σένα, να σου μίλαγε, να σε έκανε να καταλάβεις. THis Is UTopia...

I LOVE YOU....

Don't think sorry's easily said
Don't try turning tables instead
You've taken lots of Chances before
But I'm not gonna give anymore
Don't ask me
That's how it goes
Cause part of me knows what you're thinkin'

Don't say words you're gonna regret
Don't let the fire rush to your head
I've heard the accusation before
And I ain't gonna take any more
Believe me
The sun in your Eyes
Made some of the lies worth believing

I am the eye in the sky
Looking at you
I can read your mind
I am the maker of rules
Dealing with fools
I can cheat you blind
And I don't need to see any more
To know that
I can read your mind, I can read your mind

Don't leave false illusions behind
Don't Cry cause I ain't chnaging my mind
So find another fool like before
Cause I ain't gonna live anymore believing
Some of the lies while all of the Signs are deceiving

Keep the faith...

Δεν θα ήταν φοβερό να αρχίσω να βγάζω όλα τα άπλυτά μου στην φόρα, μόνο και μόνο από καπρίτσιο?

Δεν θα ήταν ελεεινό να ξεκινήσω να βγάζω μίσος, κακία και χολή, για το άτομο που λατρεύω?

Το Blog ξεκίνησε για έναν και μόνο λόγο. Να εκφράσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου για σένα, μιας και ήξερα ότι δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να αναπτύξουμε άλλου είδους σχέση. Ο καθένας, έχει την δικιά του ζωή, τις δικές του απόψεις για την μουσική, και το blog δεν είναι για μένα μέσο αυτοικανοποίησης, ούτε snobισμού, ούτε αυτομαστιγωματος.

Σε άκουσα να μιλάς για τους Port-Royal, και ήταν σαν να άκουγα τον εαυτό μου....Έκανα 2 ταξίδια με τους τρελούς Ιταλούς στα αυτιά μου. Κάθε πρωί μου ξεκινάει στο αυτοκίνητο με αυτούς, στα διόδια, με ρωτάνε τι είναι αυτό που ακούω. Είναι φοβερό το group. Και τρομερό το δέσιμο που έχουν με την Ρωσσία...

Μίλησες και για τρελούς και για το πόσο επικίνδυνο είναι να μπλέκεις με την παράνοιά τους. Συμφωνώ κι επαυξάνω, και απομακρύνομαι διακριτικά από αυτούς που απειλούν την ψυχολογική μου ακεραιότητα. Σε όποιον πέφτω λίγος άλλωστε, δεν επεδίωξα να του πέσω περισσότερος γιατί πολύ απλά δεν το είχα ανάγκη.

Μπήκα σε έναν ταρίφα υπερήλικα προχτές, και ήταν τόσο κεφάτος που σχόλαγε, που θα πήγαινε στο κρεβατάκι του, στη γυναικούλα του. Του λέω: Κέφια έχουμε σήμερα έ??? Μου απαντάει: Όχι θα κάτσω να σκάσω!!! Με έναν στόμφο όμως!!! Σχεδόν το τραγουδούσε η καρδούλα του. Και του απαντώ: Τελικά είναι όλα θέμα διάθεσης! Και μουσικής. Ο τύπος τραγουδούσε σε όλη την διαδρομή, τραγούδια από Ζαμπέτα, μέχρι Πέγκυ Ζήνα. Μόνο LADY GAGA που δεν έβαλε...

Συνεχίζοντας τον μονόλογο μου, θέλω να σου πω ότι καταχάρηκα που με πήρες να μου πεις Happy Birthday, It was really sweet...U dont let me lose hope on us...

Αυτά για σήμερα, αποσύρομαι στην ΥποΚουλτούρΑ μου, περιμένω να πάμε cinema, να φάμε pop-corn, να γελάσουμε, να κάνουμε Ice skate, να ξεφύγουμε λίγο...και πολύ...

Σ'αγαπάω...και θα στο λέω για πολλά χρόνια ακόμα...με κάνεις και νιώθω υπέροχα...και όταν στο λέω στο τηλέφωνο, νιώθω την αμηχανία στην αναπνοή σου, τον τρόπο που κλείνεις το ακουστικό...

PS. I dont need friends as long as I have you...I keep the faith..

Πάρε κι ένα τραγουδάκι να σου ανέβει η διάθεση που στην έριξε η βροχή..

Litany

Παίζει Leonard Cohen στο repeat...Έχω ανάψει κεριά ένα γύρω, εσύ κάθεσαι στο facebook και κάνεις add τους fans και φίλους σου...Σε μεθάει η διασημότητα..Το ότι σε αγαπάνε οι άνθρωποι χωρίς να κάνεις και πολλά γι αυτούς...Καμιά φορά σε ρίχνει όμως αυτό, θες κάτι πιο δυνατό. Σήμερα είναι άσχημη μέρα για μένα. Διάβασα το blog ενός φίλου στο οποίο με έθαβε. Ήμασταν φίλοι για 15 χρόνια. Ήταν από τα πιο άσχημα συναισθήματα να αναφέρεται σε μένα με αυτόν τον τρόπο. Δεν πίστευα ότι μπορώ να πληγωθώ από κάτι τέτοιο. Συν τοις άλλοις, είμαι πληγωμένος ερωτικά.. Τι Drama King έχω καταντήσει...Την Παρασκευή, σου έγραψα στο Online του σταθμού, ότι σε αγαπάω και ότι παίζεις την καλύτερη μουσική. Και σε προειδοποίησα να μην μεταφέρεις στον ηχολήπτη αυτά που γράφω...και μετά κατάλαβα ότι είχες βάλει κασέτα...και ότι ήταν αργά, και ότι μου απαντούσε ο ίδιος ο ηχολήπτης...Ρόμπα!!!

Μετά σου έστειλα 2 μυνήματα αγάπης, και μου απάντησες με ένα στείρο "ΧΑ ΧΑ". Στο έχω πει ότι δεν περιμένω ανταπόκριση, απλώς σήμερα νιώθω τόσο χάλια, ζητάω βοήθεια, δεν ξέρω από που όμως...Όλοι σήμερα κρατάνε απόσταση από μένα...Το κρεβάτι μου τον τελευταίο καιρό γεμίζει, νιώθω τόσο φτηνός, πιο φτηνός και από αποσμητικό super-market. Πως γίνεται να νιώθω τόσο χάλια, τόσο μόνος, Bad Karma, μια μέρα πριν τα γενέθλιά μου, που σκοπεύω να τα περάσω monaxus-monaxus...

Kι εσύ σε απόσταση, στον νέο φίλο σου, στο όμορφο επιστήμονα...Όταν μου μίλησες γι αυτό, ζήλεψα τόσο, που είναι μικρότερός μου, που μίλαγες γι αυτόν με καλά λόγια...

Όταν πέφτω, όταν με γειώνεις, όταν δεν πάμε cinema τα μικρά παπάκια, έχω το mood να βάλω Χατζηδάκη, μέχρι το πρωί...και να κλάψω...έχω χρόνια να κλάψω...Να ξεπλύνω την φτήνια, την κακία των φίλων, την αδιαφορία, την μετριότητα των γύρω μου και την δικιά μου.

Για τα γενέθλιά μου λοιπόν, για τα 29 χρόνια που γερνάω και δεν μαθαίνω από τα λάθη μου...

Τ' αστέρι του βοριά
θα φέρει ξαστεριά
μα σαν φανεί
μεσ' απ' το πέλαγο πανί
θα γίνω κύμα και φωτιά
να σ' αγκαλιάσω ξενητιά

Και 'συ χαμένη μου
πατρίδα μακρυνή
θα μείνεις χάδι και πληγή
σαν ξημερώσει σ' άλλη γή

Τώρα πετώ
για της ζωής το πανηγύρι
τώρα πετώ
για της χαράς μου την γιορτή

Φεγγάρια μου παλιά
καινούργια μου πουλιά
διώχτε τον ήλιο
και τη μέρα απ' το βουνό
για να με δείτε να περνώ
σαν αστραπή στον ουρανό

Διώχτε τον ήλιο
και τη μέρα απ' το βουνό
για να με δείτε να περνώ
σαν αστραπή στον ουρανό

In excess of missing you...

Where do I begin?
To tell the story of how great a love can be
The sweet love story that is older than the sea
The simple truth about the love she brings to me
Where do I start?

Like a summer rain
That cools the pavement with a patent leather shine
She came into my life and made the living fine
And gave a meaning to this empty world of mine
She fills my heart

She fills my heart with very special things
With angels' songs, with wild imaginings
She fills my soul with so much love
That anywhere I go, I'm never lonely
With her along, who could be lonely
I reach for her hand, it's always there

How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day?
I have no answers now, but this much I can say
I'm going to need her till the stars all burn away
And she'll be there

She fills my heart with very special things
With angels' songs, with wild imaginings
She fills my soul with so much love
That anywhere I go, I'm never lonely
With her along, who could be lonely
I reach for her hand, it's always there

How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day?
I have no answers now, but this much I can say
I'm going to need her till the stars all burn away
And she is not going to be there....

Trying to reconstruct you...

I read books...and books read me. Its a connection between us. Like the connection I have with the roads. In my time of need, I drive to nowhere. While I am thinking of you, I expect you to dream of me, to imagine my hands on the wheel, to feel my hands on your neck, while they struggle to unclothe you.

I am a "despair", I want to express myself to you, to make things clear. But there is no such "thing" between us. Music is our connection to the world, helps us to translate feelings into speech, but when you call me, I am totally disordered, I lose my orientation, my original thoughts vanish and the only thing left inside me is an ancient passion.

Some time ago, I asked to drive you somewhere, anywhere. No destination. Just Love. As if it exists. You gave meaning to me. And then you took back what is yours. You never promised a land for us. Just wanted to hear an easy word, get emotionally drunk with me, like I used to do with your voice on the radio. I admired you. Then I hated you and what you represent. Then hate took its way back in the deepest side of my soul. Looking for revenge, is like looking for a needle in a haystack to me. I want to take you where I promised. To the most imaginary scenery of the world, under waterfalls, near the seaside of a lost paradise, where I can make you forget everyone...every other man...

You invent obstacles and traps for me. I invent love and memories. I build a blog, waves of a wasted love, you take a skipper and run over these very waves. You want to ruin me. I want to have a day with you. My self is reborn every time you call me, I get excited with your message, I listen to Port-Royal, and my heart stops. Tears falling, hands stretched towards your image. But the image was a defective mirror.

I cannot stop this breakdown, I can only make it go slower and slower, panishing me that I didnt make it, havent been able to attract you, spared you...

I think I still love you...