Είναι δυνατόν;;;

Είναι δυνατόν να μην υπάρχει αυτό το τραγούδι??? To σκηνοθέτησα αμέσως...Τρωγόμουν να στο στείλω όλο το πρωί σε μήνυμα, αλλά πιστεύω ότι θα το εκτιμήσεις περισσότερο αν υπάρχει εδώ....

Γιατί το εδώ είναι το παντού...Ακόμα και όταν εγώ εξατμιστώ σαν όνομα, σαν θαυμαστής που με θεωρείς, αυτό που συντελείται εδώ θα συνεχίσει να υπάρχει...Μονολόγους δεν γράφουν μόνο οι τρελοί..γράφουν και οι ερωτευμένοι...

Πραγματικά δεν ξέρω που πατάω πλέον με σένα! Το έδαφος έχει υποχωρήσει, καταναλώνω άπειρες κιλοβατώρες στο εργοστάσιο του μυαλού μου για σένα, και εσύ με έχεις κατατάξει στην πιο αποστειρωμένη και ανούσια πλευρά του δικού σου...

Δεν είμαι αυτός που θες να είμαι ούτε θα γίνω....δεν εξατμίζομαι τόσο εύκολα, είμαι η υγρασία στους τοίχους, υπάρχω παντού, υπάρχω μόνο για σένα...Ιδρώνω για σένα, θέλω να κάνουμε έρωτα...

Το blog πεθαίνει, δεν το διαβάζεις, δεν αποκωδικοποιείς τίποτα, με αγνοείς και δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένω να σε περιμένω...

Δεν υπάρχει πιο λατρεμένο τραγούδι, το έχω σιγοτραγουδήσει μόνος και με παρέα, στα σοκάκια της Αθήνας, στις Λεωφόρους της Θεσσαλονίκης, στην Κρήτη σε παραλίες, παίζει συνέχεια αυτό το σαξόφωνο, επένδυση στην θλίψη μου που την θεριεύει η αμείλικτη αδιαφορία σου...Όσο θα είσαι μακριά μου, θα είναι όλα θαμπά κ' υγρά.....Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΥΝΗΓΑ!

Έσταζε η βρύση στην κουζίνα
το ράδιο έπαιζε σιγά
άδειασε η ζέστη την Αθήνα
γύρισες κι έπεσες αργά

Θα τρέχω αύριο όλη μέρα
ίσως το απόγευμα σε δω
Χρόνια που φεύγουν
σε μια μέρα
μέρες που μοιάζουνε βουνό

Απόψε έχει υγρασία
όλα θαμπά κι υγρά
Απόψε η φαντασία
πάλι το χρόνο κυνηγά

Θέλουνε βάψιμο οι τοίχοι
μάζεψαν σκόνη και καπνό
κάθε γωνιά σ' αυτό το σπίτι
έχει το χρώμα και τον δυο...