I like the rows of lights because they keep me calm...

Clusters of people talking secretly to each other.
In a bar you cannot talk openly to anyone you don't already know.
4 year olds, they have got the right idea: they jump the line 

and hit it on the nose.

When we sit and we get quiet, then we look

and see who's home across the way.
There are 80 windows we can see,
It's christmastime and they all have the same tree.
You tell me the patterns you already see,
I wonder if they see us in our bed.

You said you like the one with the father 

who always eats with his son.
I like the rows of lights because they keep me calm.

I feel far away from you. So what else is new?
The moon is closer to the sun than I am to anyone.

When we sit and we get quiet, then we look 

and see who's home across the way.

You said you like the one with the father 

who always eats with his son.
I like the rows of lights because they keep me calm.

I feel far away from you. So what else is new?
The moon is closer to the sun than I am to anyone.

I feel far away from you. So what else is new?
The moon is closer to the sun than I am to anyone.

The moon is closer to the sun than I am to anyone...

Yπάρχει λόγος...σοβαρός...

To blog ξεκίνησε σαν τρέλα...αυθόρμητη έκφραση του έρωτά μου για σένα...εξελίχθηκε σε αφιέρωμα, σε σημειωματάριο ενός πληγωμένου εγωιστάκου. Άλλαξε μορφές, ανάλογα με το πως αλλάζω μέσα στους μήνες. Συνειδητοποιώ ό,τι η συμπεριφορά μου απέναντί σου αλλάζει, προσπαθεί να προσαρμοστεί, άλλες να σε γοητέψει, άλλες να σε κακίσει, γιατί με ξεχνάς.

Παρατηρώ ότι εσύ παραμένεις αναλλοίωτη, δεν σε αγγίζουν τα εγκόσμια, έχεις ωριμάσει με έναν περίεργο τρόπο, δείχνεις αποστασιοποιημένη από τα πράγματα που θα συντάραζαν εμένα. Ίσως να είναι και τα παιδιά, που σε ωρίμασαν, θέλοντας και μη.

Έχω βάλει Κ.Β., παίζει ένα κομμάτι από ένα θεατρικό, το έβαλα στο repeat, έχει τον ήχο της ακροθαλασσιάς, τους γλάρους να κρώζουν, να νιώθω την λιακάδα του καλοκαιριού που εσύ δεν μου χάρισες...Σήμερα σκεφτόμουνα τι αλλαγές έχεις προξενήσει σε εμένα, έμμεσα και άμεσα. Σε αντίθεση με σένα που δεν δείχνεις να επηρεάζεσαι. Παραμένεις cool. Όμως μέσα από αυτό το coolness σου, αντιλαμβάνομαι ότι για να έχουμε κρατήσει έστω αυτή την επικοινωνία, σημαίνει για μένα περισσότερα από ότι αν κάναμε έρωτα 2-3 βραδιές και μετά χανόμασταν. Ίσως να σημαίνει ότι εκτιμάς την προσωπικότητά μου, την εμπιστοσύνη μου, ότι έχουμε έρθει κοντά. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα τηλεφωνήματά σου στο ξημέρωμα. Πόσο θα ήθελα να τα επαναλάβεις. Να με πάρεις και να μου πεις ότι με χρειάζεσαι, με θες δίπλα σου. Και να ξερες πόσο το επιθυμώ, να είμαι κάθε ώρα και στιγμή δίπλα σου, μόνο για σένα, χωρίς να μιλάμε, να ακούω την ανάσα σου, τον ψίθυρο σου. Να κουρνιάσεις έστω μια φορά στα χέρια μου, να μην κοιμηθώ μέχρι να ξημερώσει.

Δίπλα σου, κερδίζω αυτοεκτίμηση, κερδίζω τον χαμένο εαυτό μου, νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη στο σύμπαν που σε γνώρισα. Και θα ήθελα πολύ να ξέρω ότι ακόμα με διαβάζεις, και ακόμα σε αγγίζουν μερικά, έστω και 2 λέξεις από αυτά που γράφω...Και θα ήθελα πολύ να σε δω, να σε κάνω να γελάσεις...να πάμε μαζί βόλτα με το αυτοκίνητο, να αρχίσουμε δειλά δειλά να ξεμυτάμε από αυτόν τον μυστικισμό που σε περιβάλλει, να πάψεις να φοβάσαι να μου ανοιχτείς...Σε έχω ανάγκη.

Έλα να πάμε στη Πάτρα, που έχεις φίλους και θαυμαστές...και μην ξεχνάς, παραδίπλα είναι και το Ρίο.

P.S. Νομίζω ότι ξέρω ποιος είναι ο μικρός...

You are not concerned...

Σ' αγαπώ αρκετά
για να σ' αφήσω μόνη σου
αρκετά για να πονάει τόσο
Σ' αγαπώ αρκετά
ίσα να βρεις το δρόμο σου
λίγο πριν σε πληγώσω

Ήμουν εντάξει μέχρι χτες
με τις πληγές μου ανοιχτές
χαρά να τρέχουνε
Κι ήρθαν δυο βλέμματα βαριά
και πέσαν πάνω μου σκουριά
για να μ' ελέγχουνε

Μ' έπιασε κάτι να σ' το πω
και σου 'πα πάλι ΣΑΓΑΠΩ
μικρό το ψέμα μου
Συγγνώμη για την προσβολή
μα εγώ δεν είμαι για πολύ
το 'χω στο αίμα μου

Ήμουν εντάξει μέχρι χθες
ήξερα τι είναι αυτό που θες
κι ήταν στο χέρι μου
Δε σ' αφορά προσωπικά
είναι που εμένα τελικά
το 'χει τ' αστέρι μου

Μου λείπεις, και δεν ενδιαφέρεσαι...και ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα, κυλάει εναντίον μας...και ζούμε μόνοι χωριστά, και το δικό μου βλέμμα ξενυχτά. Το χει τ'αστέρι σου λοιπόν, κάθε πρωί να με ξεχνάς...