A moment with you...

Υπάρχουν μέρες, που δεν μπαίνω στον κόπο να σε ενοχλήσω με μηνύματα, η διάθεση μου αυτές τις μέρες είναι τόσο πεσμένη, τόσο χαλαρή, τόσο απροσδόκητα περιθωριοποιημένη. Να εξηγήσω...Είναι μέρες που ακούω ραδιόφωνο, που η μουσική νιώθω ότι μπαίνει στο περιθώριο, γίνεται ένα συνεχές beat, σαν αυτό της καρδιάς μου. Τότε σβήνουν όλα όσα έχουν σημασία, αρχίζω να μαζεύω το σπίτι, σαν robot, σκουπίζω τον πάγκο από τα ψίχουλα 2 φορές, χωρίς να θυμάμαι ότι το ξανάκανα πριν 2 λεπτά. Βάζω κάτι για μαγείρεμα, αυτό είναι καταδικασμένο να γίνει το πιο άνοστο φαγητό του κόσμου, γιατί δεν του δίνω καμία σημασία...

Ακόμα και τώρα που δεν τηλεφωνείς, κυριαρχείς στην σκέψη μου. Είσαι το μόνο που έχει αξία πια...Αυτό είναι το περιθώριο...όλα τα άλλα εκτός από σένα.

Μου στέλνεις μηνύματα στο FB, κοινωνικοποιείσαι, προσπαθείς να τα προλάβεις όλα, να μην αφήσεις κανέναν ανικανοποίητο, κι εσύ θα μείνεις ανικανοποίητη στο τέλος. Θέλω να είμαι δίπλα σου, να σε βοηθήσω με τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα, έως τα πιο πολύπλοκα και βαρετά...

Το blog είναι άναρχο, και δεν θα μπορούσε να μην είναι, αφού όλη μου η ζωή μου έτσι ήταν...Σκόρπια στο σπίτι είναι βιβλία, cds, έπιπλα από το ikea που δεν βρήκαν ποτέ θέση. Έχω και δύο τσάντες με δωράκια που σου αγόρασα σε εξορμήσεις μου στο κέντρο, αλλά που δεν βρεθήκαμε ποτέ για να στα δώσω. Δεν τα πετάω, έχουν συναισθηματική αξία. Η δουλειά μου με ζορίζει, η υγεία μου το ίδιο, στο chat με ρωτάνε τί έχω; γιατί είμαι down; τους απαντώ ερωτική μελαγχολία, μου λένε γίνε καλά, τους λέω το ζω και είναι πανέμορφο, μου λένε ότι δεν πάω καλά, τους λέω στα μούτρα σας...

Ένας φίλος μου, που έχει το προνόμιο να απολαμβάνει όλη την αγάπη που δεν δίνω σε σένα, μου είπε να το ζήσω, να συνεχίσω να σε λατρεύω έτσι, να σου γράφω, ότι του αρέσει που με βλέπει να εκμεταλλεύομαι την μελαγχολία δημιουργικά, του είπα ότι δεν μπορώ να προχωρήσω χωρίς να σε αγαπώ. Δεν μπορώ να το αφήσω ακόμα. Το έχω εγώ περισσότερο ανάγκη από σένα αυτό το blog. Είναι ζήτημα τιμής, είναι αυτό που ονομάζει ο Yalom "Waves". ιφ γιου νοου γουατ αϊ μιν...

Υπάρχουν μέρες που είμαι τόσο συναισθηματικός, και άλλες που έχω μέσα μου μόνο μίσος. Μέρες που είμαι και θέλω να είμαι καλός με όλους, και άλλες που φέρομαι τόσο εγωιστικά στους άλλους, υπονομεύω τον εαυτό μου και μετά σε παίρνει κι εσένα η μπάλα. Σκέφτομαι ότι δεν το αξίζεις, ότι απλώς είσαι μια γυναίκα που παρέμεινε παιδί, που δεν έμαθε ποτέ τι της γίνεται, ούτε μετά από το ανατρεπτικό καλοκαίρι. Αμέσως αναθεωρώ και βρίζω τον εαυτό μου, γιατί ξέρω ότι μόνο εγώ φταίω για αυτό που συνέβη μεταξύ μας, και συμβαίνει πλέον μόνο σε μένα.

  

You asked me not to speak
Then kissed me on the cheek
You said that I was wrong
You said that I was weak
I tried to think a while
You said I was too long
And when I tried to smile
You sung this pretty song

 

In the Wintertime when the leaves are gone
I look at you & wonder what's wrong
You were so strong, I was so weak
Now I can't even get you to speak

Έφτιαξα fish-sticks για τα μικρά, θα τους αρέσει;;;

Τελικά είμαι Παγιατάκης fun...Και φυσικά Serafim...

Άλλη μια μέρα δίχως την φωνή σου...παγωμάρα...κι όμως, αν πέθαινα αύριο, θα πέθαινα πιο ευτυχισμένος και γεμάτος από ποτέ...

Και το ορκίζομαι, ούτε στο show θα μιλήσω...δεν υπάρχει λόγος, δεν είμαι fun....ούτε club...

Αν και θα ήθελα να σου πω Χρόνια Πολλά για την Μικρή, δεν θυμάμαι αν έχει σήμερα γιορτή!!!

Σ'ΑΓΑΠΩ...Μ.Π.