Το βράδυ σπίτι μου γυρίζω
κυνηγημένος σαν πουλί,
μες στα σεντόνια μου αντικρίζω
το θάνατο που με καλεί.
Κρύβω στα χέρια την καρδιά
παίρνω απ΄ τις πόρτες τα κλειδιά,
και προσπαθώ να του ξεφύγω
κρυφά σαν τα μικρά παιδιά.
Κυλώ σα δάκρυ στη σιωπή,
μέσα στου κόσμου τη ντροπή,
και σαν τα ρούχα μου ξεσκίζω
γυμνό μ΄ αρπάζει η αστραπή.
Στους δρόμους σύντροφο γυρεύω
μια μπάντα παίζει το ρυθμό,
σκίζω τους τοίχους και χορεύω
να βρω τον άγνωστο αριθμό.
Κοιτάω μ΄ ελπίδα μια φωτιά
που ανάβει έν΄ άστρο στο νοτιά,
άραγε να ΄ναι ΄κει το φως μου,
το φως ή η ατέλειωτη ερημιά.
Φοβάμαι του όχλου τη χολή
ένας τυφώνας με καλεί,
η αγάπη χάνεται στη μνήμη
κι εγώ χορεύω σαν τρελός...
Έχω αρχίσει και εμφανίζω όλα τα συμπτώματα του ερωτευμένου. Νιώθω άρρωστος, σαν να έχω μονίμως πυρετό, δεν τρώω τίποτα, καπνίζω ασταμάτητα, θέλω να πίνω, σε σκέφτομαι συνέχεια και ετοιμάζω μηνύματα να σου στείλω, γράφω και σβήνω όταν βλέπω πόσο απογοητευτικά και ανόητα είναι αυτά που σου γράφω. Όσο κι αν σε σκέφτομαι, ξέρω ότι η δύναμη της σκέψης δεν μπορεί να σε φέρει κοντά μου, και ίσως αν δεν αλλάξω εγώ τον τρόπο που προσπαθώ να σε πλησιάσω, ίσως να ΜΗΝ ΣΕ ΕΧΩ ΠΟΤΕ!!!
Συνεχίζουμε όμως με τα συμπτώματα, που παρουσιάζουν πολύ πολύ ενδιαφέρον, αν τα εξετάσουμε υπό το πρίσμα ιατρικής παθολογικής σκοπιάς. Παίρνω λεωφορείο, πάω γραφείο, στον δρόμο το 90% των γυναικών μου θυμίζουν εσένα. Γριές, μαθήτριες, γυναίκες ώριμες, ανώριμες, παντρεμένες, χωρισμένες, με παιδιά, χωρίς. Όλες ανεξαιρέτως είσαι εσύ! Ακούω μουσική, βλέπω σειρές, παντού βλέπω και ακούω εσένα. Κοιτάω μονίμως το κινητό μήπως και έχεις στείλει μήνυμα, και φυσικά δεν έχεις στείλει ποτέ...Ανάβω κεριά, ενώ στο σπίτι έχω πάνω από 20 σποτάκια και λαμπατέρ και φωτιστικά, επιδαπέδια, οροφής, λάμπες νέον, λαμπάκια και ότι άλλο σκουπίδι πουλάει το ΙΚΕΑ. Μου σπάνε τα νεύρα όλοι και όλα, δεν μιλάω αν δεν υπάρχει απολύτως απαραίτητως ο λόγος να μιλήσω. Ότι θέλω να πω, θέλω να το πω στα όμορφα αυτάκια που υπάρχουν πάνω στο πανέμορφο προσωπάκι σου. Λείπεις, εγώ πέφτω όλο και πιο χαμηλά στο σκοτάδι, χορεύω με την σκιά μου, το κρεβάτι μου με τρομάζει, νιώθω ότι θα κοιμηθώ και δεν θα ξυπνήσω ποτέ, δεν θέλω να πάω γραφείο, όπως παλιά, όταν ήμουν φοιτητάκι (κατά το ακροατάκι, άκου εκεί ατάκα που μου πέταξες...), δεν πήγαινα εξεταστικές γιατί ήμουν και καλά ερωτευμένος.
Αυτή την στιγμή που γράφω, παράλληλα σε ακούω να κάνεις show, μιλάς για parties, big night outs, και εγώ δεν θέλω να πάω πουθενά, θέλω ούτε εσύ να πας κάπου, θέλω να κλειστούμε μέσα 5 μέρες και 5 νύχτες και να κάνουμε έρωτα, να φύγουμε εκδρομή στο "Βαρόσι", στην Έδεσσα, στα cocomat στρώματα, να ανάψουμε το τζάκι. Αλλά αυτά είναι όνειρα που καλά θα κάνω να τα κόψω αν θέλω να επιζήσω αυτό το Τσουνάμι έρωτα που περνάει από πάνω μου. Μου μιλάνε, με παίρνουν τηλέφωνο, μου στέλνουν στο chat του FB, αλλά δεν έχω χρόνο για τίποτα άλλο παρά μόνο για το blog ΜΑΣ.
Το τελευταίο σύμπτωμα που εμφάνισα είναι ΝΕΥΡΑ. Νεύρα με εσένα, κάτι που δεν το περίμενα, τουλάχιστον τόσο πρόωρα. Αρχίζω και απογοητεύομαι βαθιά, ο χρόνος κυλά μακριά σου, και εσύ βάζεις Moby να παίζει, και αυτή η μαύρη η τραγουδίστρια του φωνάζει ότι: One of these mornings I ll be gone! Κι εγώ τα παίρνω τις μετρητοίς, ότι αυτό είναι δήλωση, ότι θα μου περάσει, ότι θα φύγεις για πάντα. Δεν θέλω να φύγεις αγάπη μου, θέλω να σε έχω στην ζωή μου για πάντα. Είσαι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στην ζωή μου, και δεν χρειάστηκε να προσπαθήσεις και πολύ για να μπεις στο πάνθεον μου.
Και πάμε στο τελευταίο σύμπτωμα, γιατί μακρυγόρησα και το blog μεταμορφώνεται σε χίμαιρα. Και δεν μου αρέσει να μετατραπεί κάτι που ξεκίνησε με τις πιο αγνές και ερωτικές προθέσεις, σε κάτι μεταξύ κλάψας-παραπόνου-γκρίνιας και δυστυχία. Μακριά από μας μωρό μου.
Doubts... αμφιβολίες...Τι μου συμβαίνει, από που μου ήρθε; Το πιέζω; Πως γίνεται να είμαι ερωτευμένος με κάποια που δεν έχω δει ποτέ δια ζώσης; Πόσο ρίσκο μπορώ να πάρω και να συνεχίσω να κυνηγάω κάποια που μπορεί να μην με θελήσει ποτέ; Και αν όταν με θελήσει αυτή, εγώ πλέον έχω κουραστεί να την κυνηγάω; Και αν δεν της αρέσω; Αν σου πέφτω κοντός; Aν...Αν...Αν...Δεν μου αρέσαν ποτέ τα Αν γαμώτο. Θέλω να τα γευτώ όλα μαζί σου. Και μετά να κρίνουμε τι μας κάνει και τί όχι. Βάζεις Madonnes Και Robbie Williams, και μαζί σου μπορώ να τα αντέξω ακόμα κι αυτά!!! Κι αν εγώ έχω πλάσει αγγελική εικόνα μαζί σου, τι γίνεται αν εσύ μου φερθείς σαν σκατο-χαρακτήρας; Γιατί να το υποστώ; Είμαι αλητάκι, δεν είμαι άψογος, αλλά ποιος είναι τέλειος;
Δεν θα κάνω λογοκρισία σε αυτά που έγραψα, δεν θα κόψω τίποτα, κι ας κουραστείς μέχρι να τα διαβάσεις. Για σένα είναι. Αν κουράζεσαι με αυτά, τότε δεν αξίζει καν να προσπαθώ. Θα κάνω ένα διάλλειμμα, θα πάω να δημιουργήσω στην κουζίνα, θα πάω να τρέξω 10 Kms στο gym μπας και οξυγονωθεί αυτό το πράγμα που σε άλλους ανθρώπους αποκαλείται εγκέφαλος, αλλά σε μένα χρησιμεύει για σάκος με άχυρα.
Σε φιλώ παντού μωρό μου, σε Αγαπώ Πολύ, και αν δεν μπορώ να στα πω ζωντανά, τουλάχιστον έχω αυτή εδώ την φωλιά, που μόνο εσύ την βλέπεις...
Σχετικά Links:
www.varosi4seasons.gr/
Doubts in Japanese: GIGI !!!! UTAGURI !!! ωραίες λέξεις...άκου εκεί αγγούρι και τζι-τζί!!
Doubts in Vietnamese: bimbang!!! ragu-ragu !!! σιγά μην είναι και το big bang! σαν φαγητό ακούγεται...
