Φάση.....Κλεισούρας

Αν δεν μπορείς να το αποφύγεις λένε, κάτσε και απόλαυσέ το...

Έτσι θα κάνω κι εγώ...Αφού δεν απέφυγα τις χυλόπιτες που μου εκσφενδόνιζες κάθε μέρα στο τηλέφωνο, τώρα θα κάτσω να τις λουστώ! Τι μου έμεινε λοιπόν να απολαύσω; Την ηρεμία του σπιτιού μου για αρχή. Το απόλυτο κρυσφήγετο. Αν και είμαι κάτοικος δήμου Αθηναίων (έχουν επιζήσει αυτοί από το νέφος;;;), το σπίτι μου προσφέρει απόλυτη ησυχία, παρόλο που τα παράθυρά μου είναι τέντα ανοιχτά. Η βεράντα στον ακάλυπτο, προσφέρεται για τσιγάρο στο σκοτάδι, όπου από απέναντι το μόνο που διακρίνεται είναι άλλες καύτρες από τσιγάρα που λαμπυρίζουν σιωπηλά.

Η αλήθεια είναι ό,τι τον τελευταίο καιρό, δεν είμαι για πολλά. Εννοώντας ότι έχω απαρνηθεί τις πολυέξοδες εξόδους (τα στεγαστικά-καταναλωτικά-διακοποδάνεια με γονάτισαν), έχω απαρνηθεί τις πρώην και τις επόμενες που θα προσέφεραν προσωρινή αγκαλιά, και κάθομαι με ένα ποτήρι κρασί, τσάι, καφέ, ρούμι ενίοτε στο χέρι. Αγναντεύω το blog να χτίζεται, να γκρεμίζεται, να ισορροπεί, να βαριανασαίνει σαν κατάδικος, να μιλάει μέσα από τα δάχτυλά μου που πληκτρολογούν ζαβές προτάσεις. Σε σκέφτομαι συχνά, όμως πλέον δεν καταναλώνω όλη την μέρα σε σένα. Έτοιμάζω ένα τεράστιο party, στο οποίο φυσικά και θα είσαι προσκεκλημένη σαν celebrity persona που είσαι, και που φυσικά θα αρνηθείς να εμφανιστείς, ως persona πολυάσχολη και snobby και cool. Εγώ θα σε περιμένω, θα κρυφοκοιτάω στην πόρτα πίσω από τους απειράριθμους καλεσμένους που θα έχουν κλείσει την ορατότητα. Αnd u will never show up, like u always did...

Eίχαμε μείνει στην φάση κλεισούρα, που την έχω ερωτευτεί ενδόμυχα μετά από την χλαπάτσα που έφαγα από σένα. Εσύ πήγες και ερωτεύτηκες την άλλη χλαπάτσα φυσικά, που ονομάζεται Facebook. Aλλά ουδείς τέλειος...H κοινωνικότητα μου έχει χτυπήσει πάτους, πολλούς, όχι έναν. Όταν πέφτεις, να πέφτεις με στυλ, να του δίνεις μια γερή...ακούω rock, pop, synth, house, acid jazz, και ότι πιο glam κυκλοφορεί.

Παλεύω με την αυπνία και με τα μαξιλάρια μου στο κρεβάτι, δεν κοιμάμαι, δεν ξυπνάω ποτέ, είμαι σε μια ατέρμονη nirvana...Και υπάρχουν στιγμές που το λατρεύω να είμαι έτσι, να μην ξεκουνάω από το σπίτι, να είμαι ένα zombie, που περιφέρεται μέσα στην άγνοια του, στην έλλειψη ενδιαφέροντος για οποιονδήποτε άλλο εκτός από μένα και από σένα.

Τραγική φιγούρα, εσώκλειστη σε 70 τμ., αποτυχημένες σχέσεις, καριέρα που είναι έτοιμη να καταρεύσει, και παρόλα αυτά, ακόμα επιζητώ τον έρωτά σου. Δεν με νοιάζει τι λένε οι γύρω μου, γιατί μου πέφτουν λίγοι, ποτέ δεν με ένοιαζε, πάντα ζούσα εκτός πλαισίου, αδιαφορούσα και δεν άντεχα την ανείπωτη βλακεία, την αδιαφορία. Το μόνο που με ενδιέφερε είναι να κάνω πράγματα, να υπάρχει ενδιαφέρον στην ζωή μου, και μέσα σε αυτό το διαμέρισμα, το πάλεψα να βρω. Προσπάθησα να το φτιάξω με μεράκι, με μικρά και επιδέξια ή αδέξια βήματα (αφού γκρέμισα 2 τοίχους με black-n-decker). To αποτέλεσμα κρίνεται διαρκώς, δεν σταματώ να κρίνω τον εαυτό μου, να αναγνωρίζω ελαττώματα και λάθη. Δεν σταμάτησα ποτέ να κάνω, και πολύ φοβάμαι να μην θεωρηθεί ο έρωτάς μου για σένα ένα από αυτά.

Λένε πολλοί ότι είναι λάθος να μετανοιώνεις για αυτά που κάνεις! Ε όχι, πόσο ηλίθιος και εγωιστής μπορεί να είσαι για να μην μετανοιώνεις με τα λάθη σου??? Και πόσο λίγο ζεις όταν δεν κάνεις λάθη!!

Είμαι τα λάθη μου. Αυτά που αγάπησα, αυτά που μίσησα. Πόσες φορές κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι ίδιοι οι φίλοι μου είναι ένα λάθος! Και το χειρότερο, πως εγώ ο ίδιος είμαι Λάθος της Φύσης.

Τέλειωσα με τις απαισιοδοξίες, δεν τις ασπάζομαι και πολύ, περνάω καλά, αρχίζω και με ξαναβρίσκω, μέχρι να με ξαναχάσω σε έναν ανέξοδο έρωτα σαν τον δικό σου.

Και επειδή μιλάμε για λάθη...ΙΔΟΥ