Friday, November 13, 2009

Τα φιλιά μου θα στα 'δινα έτσι κι αλλιώς







Δε φταίει η νύχτα κι ο ουρανός αν ήσουν τ' άστρο οδηγός στη ρότα του Οδυσσέα κι εγώ σε πήρα σοβαρά και από τότε χάθηκα πέρα από τον Μαλέα.

Όσα είχα κάνει όνειρα δικά σου ήτανε παιδιά,
τα ρίχνω στον Καιάδα κι όσα σου είπα "σ' αγαπώ"
τώρα στης λήθης το βυθό κοιμούνται στρωματσάδα.

Αχ, τα φιλιά μου θα στα 'δινα έτσι κι αλλιώς μα ήθελες να τα κλέψεις. Αχ, κι όταν είδες πως σ' άφηνα εύκολα εσύ μου 'δινες υποσχέσεις.

Τα λόγια σου τα ερωτικά και τα βραχιόλια τα χρυσά, πες μου τι να τα κάνω. Θα μου 'φτανε κι ένα φιλί αν μ' αγαπούσες πιο πολύ για σένα να πεθάνω.

Θα 'θελα να σ' εμπιστευτώ, έτσι πώς να το φανταστώ πως μου 'στηνες παιχνίδια. Δεν σου θυμώνω όμως γιατί, η αγέννητή μου η ψυχή διψούσε για ταξίδια.



Είναι δυνατόν;;;

Είναι δυνατόν να μην υπάρχει αυτό το τραγούδι??? To σκηνοθέτησα αμέσως...Τρωγόμουν να στο στείλω όλο το πρωί σε μήνυμα, αλλά πιστεύω ότι θα το εκτιμήσεις περισσότερο αν υπάρχει εδώ....
Γιατί το εδώ είναι το παντού...Ακόμα και όταν εγώ εξατμιστώ σαν όνομα, σαν θαυμαστής που με θεωρείς, αυτό που συντελείται εδώ θα συνεχίσει να υπάρχει...Μονολόγους δεν γράφουν μόνο οι τρελοί..γράφουν και οι ερωτευμένοι...
Πραγματικά δεν ξέρω που πατάω πλέον με σένα! Το έδαφος έχει υποχωρήσει, καταναλώνω άπειρες κιλοβατώρες στο εργοστάσιο του μυαλού μου για σένα, και εσύ με έχεις κατατάξει στην πιο αποστειρωμένη και ανούσια πλευρά του δικού σου...
Δεν είμαι αυτός που θες να είμαι ούτε θα γίνω....δεν εξατμίζομαι τόσο εύκολα, είμαι η υγρασία στους τοίχους, υπάρχω παντού, υπάρχω μόνο για σένα...Ιδρώνω για σένα, θέλω να κάνουμε έρωτα...

Το blog πεθαίνει, δεν το διαβάζεις, δεν αποκωδικοποιείς τίποτα, με αγνοείς και δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένω να σε περιμένω...

Δεν υπάρχει πιο λατρεμένο τραγούδι, το έχω σιγοτραγουδήσει μόνος και με παρέα, στα σοκάκια της Αθήνας, στις Λεωφόρους της Θεσσαλονίκης, στην Κρήτη σε παραλίες, παίζει συνέχεια αυτό το σαξόφωνο, επένδυση στην θλίψη μου που την θεριεύει η αμείλικτη αδιαφορία σου...Όσο θα είσαι μακριά μου, θα είναι όλα θαμπά κ' υγρά.....Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΜΟΥ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΥΝΗΓΑ!



Έσταζε η βρύση στην κουζίνα
το ράδιο έπαιζε σιγά
άδειασε η ζέστη την Αθήνα
γύρισες κι έπεσες αργά

Θα τρέχω αύριο όλη μέρα
ίσως το απόγευμα σε δω
Χρόνια που φεύγουν
σε μια μέρα
μέρες που μοιάζουνε βουνό

Απόψε έχει υγρασία
όλα θαμπά κι υγρά
Απόψε η φαντασία
πάλι το χρόνο κυνηγά

Θέλουνε βάψιμο οι τοίχοι
μάζεψαν σκόνη και καπνό
κάθε γωνιά σ' αυτό το σπίτι
έχει το χρώμα και τον δυο...



Τι να πεις...

Σήμερα ήταν νύχτα από αυτές που λέμε Legendary. Στο ταβερνάκι α λά Στρούγκα του Κωλωνακίου, κάθομαι απέναντι από τον ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ! Σχολιάζουμε το decoration, μου λέει για την καταγωγή του, τα γούστα του στις γυναίκες, το πόσο τον έχει κουράσει το πέρα δώθε. Το ταξίδι της ζωής για μερικούς ανθρώπους είναι τόσο μακρύ. Αυτός ο άνθρωπος είναι 60 βάλε, και φέρεται σαν 30άρης. Τον ζήλεψα....Αλλά κι αυτός με ανταγωνίστηκε στις γυναίκες της παρέας.
Το μήνυμά σου δεν ήρθε ποτέ, και όποτε έρχεται είναι τόσο νωχελικό και σύντομο. Διασκεδάζεις στα πολύ Β.Π. Φλερτάρεις και χορεύεις και ζηλεύω. Θέλω να είμαι εκεί να σε κοιτάω, να σε χαζεύω να χάνεσαι στον ρυθμό, αλλά δεν μου δίνεις δικαίωμα στο χάζι...Kι όποτε φλερτάρεις στο ραδιόφωνο, όταν αφιερώνεις σε ακροατές, όταν κάνεις κόρτε σε συναδέλφους, μου έρχεται να σπάσω ότι γυάλινο υπάρχει μπροστά μου. Είναι τρελό, αλλά δεν μπορώ να το ανεχτώ για κάποιο λόγο. Σε νιώθω  δικιά μου....
Η παρέα τόσο παράταιρη, εγώ ΜΟΝΟΣ, η μεσολαβήτρια μόνη και στον κόσμο του θεάτρου της, ατάλαντη ηθοποιός wannabe, ένα ζευγάρι άνοστο να κοπιάρει ατάκες, και ο Συγγραφέας να κατεβάζει τον Αγλέωρα, να φουμάρει την πίπα του και να την πέφτει στην μικρή ατάλαντη που δεν βλεπόταν. Εγώ κάπνιζα κι απολάμβανα τις συμπεριφορές, σκεφτόμουν εσένα, την απόδραση...Την παράλληλη πραγματικότητα, τις λέξεις που θέλω να σου πω, τις αμέτρητες φορές που σου έχω προτείνει να βρεθούμε, να μεθύσουμε, να ερωτευτούμε, να πάμε Γιάννη Κ., να πάμε Θεοδοσία Τ. Είναι απλό για μένα, τόσο περίπλοκο για σένα;
Τι κρατάω από αυτή την τόσο σημαντική συνάντηση; Τις κοινές περιηγήσεις μου με τον Β.Α. στην Γαλλία, το Εις το Επανιδείν μας. Το απίστευτο κρασί που μας κέρασαν, την άθλια μουσική  Ελληνικού Κινηματογράφου, το ό,τι για άλλη μια φορά δεν επαληθεύτηκε το αθάνατο ρητό "the night is young".

Εγώ όμως σου αφιερώνω ένα άλλο ρητό!
We Own The Night Babe... 




Once I had a love and it was a gas, soon turned out
Had a heart of glass.
Seemed like the real thing, only to find
Mucho mistrust.
Love's gone behind.

Once I had a love and it was divine.
Soon found out I was losing my mind.
It seemed like the real thing but I was so blind.
Mucho mistrust.
Love's gone behind.

In between "what I find is pleasing" and "I'm feeling fine",
Love is so confusing.
There's no peace of mind
If I fear I'm losing you.
It's just no good, you teasing like you do.

Lost inside adorable illusion and I cannot hide.
I'm the one you're using please don't push me aside.
We could make it cruising, ye-ah.

(La la la)(lalalalala)(la la la)(lalalala)(la la la)(lalalala)



Καμιά φορά οι στίχοι τα λένε όλα...