Αν ζούσα στα 60's, θα ήμουν πολύ συνηθισμένος τύπος, αφού τότε όλοι κάπνιζαν ασταμάτητα. Αλλά στις μέρες μας, αυτό με κάνει ξεχωριστό! Το τσιγάρο είναι πράγματι προέκταση του χεριού μου. Τις προάλλες που είχαμε βγει με τον Συγγραφέα, πάνω στην συζήτηση μαζί του, έκανα κάποιες σημαντικές διαπιστώσεις, που αφορούσαν όχι μόνο αυτόν, αλλά κι εμένα προσωπικά. Ο άνθρωπος αυτός με άγγιξε με τα βιβλία του, γιατί ενώ γράφει τόσο απλά, λέει τόσα πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα, που σε κάποια σημεία μου θύμιζαν τον εαυτό μου. Ναι, σύνηθες φαινόμενο να ταυτιζόμαστε με ήρωες βιβλίων. Mοιάζουμε στο ότι αυτό που θέλουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το παίρνουμε, μοιάζουμε στο ότι λατρεύουμε την ζωή, τις γυναίκες, το φαγητό και το κρασί. Μου άρεσε που δεν ήταν σε καμία περίπτωση ισχυρογνώμων και ενδιαφερόταν να ακούσει και να συμφωνήσει με μια καλή άποψη, και ας μην ήταν δικιά του. Αυτοί είναι συγγραφείς, όσο ζούνε μαθαίνουν.
Εσύ από την άλλη νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα, ότι τα έχεις κάνει όλα, ότι δεν έχω να σου προσφέρω κάτι καινούριο. Κομπλεξάρεσαι με την ανωτερότητά σου, κουνάς το κεφάλι σου, παίζεις με συναισθήματα, και σπάνια είσαι ειλικρινής ουσιαστικά με τους άλλους. Κι όμως, όλοι αλλάζουμε, οι συνθήκες μας το επιβάλλουν. Σταματώ να είμαι κακός μαζί σου, γιατί είσαι άρρωστη και σε λατρεύω πολύ για να σε κάνω χειρότερα. Θέλω να είσαι ευτυχισμένη, και αφού για σένα αυτό σημαίνει να μην είμαστε μαζί, τότε μόνο να το σεβαστώ μπορώ.
Βαρέθηκα να σε περιμένω πριγκήπισσα, να παίζω τον κομπάρσο, είναι το χειρότερό μου. Προτιμώ να είμαι μόνος παρά κομπάρσος, κι εσύ μου δίνεις συνέχεια τον ρόλο του αδέξιου σερβιτόρου που φαίνεται θαμπά σε μια σκηνή πίσω από τους πρωταγωνιστές. Θα φύγω μια και καλή από τον κύκλο που ενώ έχει κλείσει για σένα, για μένα παραμένει σημαντικός. Θα φύγω την άνοιξη, που αλλάζει ο καιρός και οι εποχές, που όλα ξεκινάνε από την αρχή. Την εποχή που θα έχεις βαρεθεί την ασημαντότητά μου, τα παρακάλια μου, ακόμα και αυτά που σου γράφω εδώ. Προσπαθώ να τα κρατάω μικρά, αλλά θέλω τόσα να σου δείξω, που καμιά φορά γίνονται μονότονα και βαρετά. Θα φύγω, όταν όλες οι τριανταφυλλιές που έχω στην βεράντα, σταματήσουν να ανθίζουν, ρίξουν τον σπόρο για να γεννηθεί δίπλα τους νέα ζωή. Τότε ίσως να έχει ανθίσει στην δική σου καρδιά ένας μεγάλος έρωτας. Για μένα δεν θα μιλήσω, γιατί μετά από αυτό που ζω με σένα, δεν έχω δυνάμεις να ερωτευτώ ξανά για τα επόμενα 10 χρόνια. Μετά γίνομαι 40, οπότε ζήτω που καήκαμε! Κοινώς κλείνω με εσένα μεγάλο κεφάλαιο της ερωτικής μου ζωής! Αρκετά κολακευτικό δεν βρίσκεις? Άλλοι λένε: "Είσαι ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας". "Δεν έχω ξαναγαπήσει έτσι". Εγώ λέω: "Δεν θα αγαπήσω ξανά, u r my last chapter...".
Μπούρδες! Ταλέντο έχω σε αυτό λοιπόν, θυμάσαι τότε που ψάχναμε το ταλέντο μου, το βρήκα! Αλλά το έχεις κι εσύ αυτό! Γι αυτό ένιωσα ίσως ότι ταιριάζουμε. Σε αγαπάω Aρρωστάκι, μου την έχει δώσει απίστευτα ότι είσαι μόνιμα απούσα από την ζωή μου, τόσα όνειρα, τόσα posts, τόσες υγρές νύχτες...
I thought that you would give me the love that would set me free. But you gave me instead, pain and anger. I dont want to have you anymore, I just hope to forget you once and for all! But this will happen only in Spring, when new flowers will blossom in my weak broken heart...
PS. Και σταμάτα να είσαι τόσο πολυάσχολη ακόμα και όταν είσαι άρρωστη τα Σαββατοκύριακα, θα πάθεις τίποτα...ΠΩΠΩ ΤΟΣΗ ΚΑΚΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ...ΦΙΛΙΑ!!!
