I am not a murderer...

Δεν είμαι ο δολοφόνος που γυρνά στον τόπο του εγκλήματος. Είμαι ο ερωτευμένος, κι εσύ το απωθημένο μου. Το Blog είναι η φωλιά μου, το απάγγειο που με προφυλάσσει. Εδώ έρχομαι κοντά σου, πιο πολύ απ' όσο μπορείς να φανταστείς. Ο αγαπημένος φίλος μου που τον συμπαθείς, με κοροϊδεύει Drama King από τότε που διάβασε το blog. Γελάμε με τα καμώματά μου. Είδα το Avatar, σου είπα να πάμε να το δούμε...Είδα κι άλλες ταινίες, παλιές, καινούριες. Γέμισα μπαταρίες, τις άδειασα, ετοιμάζομαι να τρέξω στα Parties, να πιω, να ξεχαστώ, σταμάτησες να παίζεις μουσική, και έτσι δεν υπάρχει περίπτωση να συναντηθούμε άμεσα. Είσαι μόνη στο σπίτι, περιμένω να με προσκαλέσεις, να κάτσουμε στο τζάκι μπροστά, να κάνουμε έρωτα. Δεν θα το κάνεις, δεν το έχεις ανάγκη. Ίσως ούτε κι εγώ. Οι ανάγκες μας περιστρέφονται αποκλειστικά γύρω από το εγώ μας, που γιγαντώνεται μέρα με την μέρα.

Καμιά φορά μπλέκω το όνειρο με την πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει ακόμα πιο συχνά όταν μιλάμε στο τηλέφωνο. Χτες με πήρες να με ακούσεις. Τα έχασα, ήσουν τόσο διαφορετική, τόσο σοβαρή, καμία σχέση με άλλες φορές, μου άρεσε τόσο η καινούρια πλευρά σου, που μου αποκαλύφθηκε...

Ετοιμάζω ταξίδι...Ετοιμάσου να φορέσεις κελεμπία, να ανέβεις σε καμήλα...Κάϊρο, Αίγυπτος, αρχαίος κόσμος, αέναος. Ελάχιστος μπροστά στις πυραμίδες, σκόνη του χρόνου. Θέλω να τα δω όλα, μαζί σου, να γυρίσω τον κόσμο. Και μετά να αράξω στην Νέα Υόρκη, αφού θα έχω ηρεμήσει ξέροντας ότι προσπάθησα να ζήσω, και όχι μόνο να ονειρεύομαι.

Θέλω διαφορετικότητα, θέλω εσένα, θέλω μια μέρα να γίνουμε ένα...

You represent what's true
I drain the color from the sky
And turn blue without you
These arms lack a purpose
Flapping like a humming-bird
I'm nervous 'cause
I'm the left eye, you're the right 

Would it not be madness to fight
We come 1 

In you the fullness of living
The power to begin again
I'm unafraid
never never scared
Worries washed

Wunderbar Leben...

Here I go out to see again
the sunshine fills my hair
and dreams hang in the air
Gulls in the sky and in my blue eyes
you know it feels unfair
there's magic everywhere
Look at me standing
here on my own again
up straight in the sunshine
 

No need to run and hide
it's a wonderful, wonderful life

Εγώ έχω όνειρο να ήμουν κάποτε μαζί σου, έστω για 2 στιγμές...Εσύ έχεις όνειρο να ζήσεις στο L.A. και στο N.Y. Δεν ξέρω ποιο είναι πιο δύσκολο...Σημασία έχει το να τα κυνηγάμε...να τρέχουμε ξοπίσω τους, να πληγωνόμαστε όταν βλέπουμε να απομακρύνονται, και εκεί που είμαστε έτοιμοι να τα παρατήσουμε, να ξανάρχονται με φόρα πάνω μας.

Έχω κυριολεκτικά πάρει αγκαλιά το μπουκάλι με την Havana, 7 ετών λέει, καλό θα είναι...Τα φωτάκια του δέντρου τρεμοπαίζουν δίπλα μου, σε αντικαθιστούν. Είναι ώρες που σε ξεσηκώνω λίγο, με βλέπεις σαν κάτι μικρό, απαγορευμένο, ανούσιο...Δειλιάζεις πάντα, το καταλαβαίνω, γελάς, σου φαίνεται αστείο να σε θέλω...με απωθείς, μου λες να βρω μια χαζή που δεν θα έχει όνειρα, που θα ανήκει στον δικό μου συμβατικό κόσμο. Σε αυτόν τον κόσμο, θα κάνουμε 2,25 παιδιά, θα αγοράσουμε sport αυτοκίνητο, θα κάνουμε βαρετά revellions στο εξοχικό-μεζονέτα που θα αγοράσουμε, και θα είναι ίδιο procat με το διπλανό, κάπου στην Σταμάτα....

Πολλές φορές θα ήθελα να είμαι αυτός ο τύπος, the usual one, αυτός με τα χειροπιαστά όνειρα, που τα βλέπεις στις χαζοσειρές της TV. Αλλά τις πιο πολλές φορές, ονειρεύομαι άλλα πράγματα, αντισυμβατικά μάλλον. Το να είμαι μαζί σου, δεν έχει κανένα νόημα. Δεν νομίζω ότι μπορώ να παίξω αυτόν τον ρόλο. Ανήκω σίγουρα σε άλλον  κόσμο. Στον κόσμο του Facebook, λέω ότι θέλω, έχω φίλους αυτούς που θέλω, φλερτάρω μόνο με γαμάτες γκόμενες, γιατί επιλέγω...δεν με επιλέγουν. Σε διάλεξα, δεν ήταν τυχαίο, δεν ερωτεύτηκα άλλη. Την τύχη μας την φτιάχνουμε, εγώ την φτιάχνω με μικρά βήματα, ώστε κάποτε να έρθει και αυτό που θεωρώ μεγάλο.

Θα είμαι χαρούμενος, όταν θα είσαι κι εσύ χαρούμενη, θα βρω τον δρόμο μου, όταν νιώσω ότι τον βρήκες κι εσύ, δεν θέλω να ξέρω ότι μπορεί ένα βράδυ να κοιμάσαι μόνη σου. Δεν με νοιάζει το κρεβάτι σου, με νοιάζει όμως η μοναξιά σου, αυτή που σε κάνει απόμακρη, διστακτική. Θέλω όσο τίποτα να σε χαιδέψω, να δω τι επίδραση μπορώ να ασκήσω πάνω σου, να σε φροντίσω, να σε πάρω αγκαλιά και να σε γεμίσω φιλιά, να σταματήσεις να λες βλακείες του style, θα βρεις μια κοπέλα και θα είστε ευτυχισμένοι.

Θέλω να κάτσω δίπλα σου, με το πιο υπέροχο κρασί του κόσμου, να μου πεις την ιστορία της ζωής σου, να με κοιτάς στα μάτια, να μου πεις όλα σου τα όνειρα!!!!ΟΛΑ! Δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να γευτώ κάτι πιο όμορφο από αυτό στην ζωή μου....Το βρίσκω υπέροχο μια γυναίκα σαν κι εσένα, να έχει κάνει δύο υπέροχα παιδιά όπως λες κι εσύ, και να συνεχίζει να ονειρεύεται, να κάνει σχέδια ζωής. Γράφω, βλακείες το ξέρω, είμαι εκτός πραγματικότητας, αλλά θέλω να σου μιλάω, έστω και αν δεν ακούς. Είναι βλακεία να σε θέλω, αλλά μου ασκείς μια ανεξήγητη και αδιαπραγμάτευτη γοητεία, που έχει κολλήσει στο κορμί μου. Θα έρθω όπως και δήποτε να σε δω το Σάββατο, έστω και μόνος, το μόνο που με νοιάζει είναι να ξαναδώ αυτά τα μάτια. Τα χείλη σου θα τα κρατάς σφραγισμένα, αλλά εγώ θα τα καταλάβω όλα, θα φύγω έχοντας πραγματοποιήσει ένα μικρό όνειρο...γιατί αυτά μετράνε στο τέλος της μέρας...

Βασιλιάς από την Δράμα....

Σε διάλεξα, δεν μπορώ να πω ότι ήταν τυχαίο. Σε άφησα γρήγορα να συνεχίσεις ανενόχλητη την ζωή σου. Όπως εσύ την ονειρεύεσαι κάθε βράδυ όταν πέφτεις να ξαπλώσεις. Δεν ανήκω στα όνειρά σου, δεν τα κατάφερα να εισβάλλω...

Μια ζωή δεν μπορώ να κουβαλάω στο βιογραφικό μου αυτή την αποτυχία...Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος είσαι. Η παρεξήγηση μεταξύ μας συνεχίζεται, μου γράφεις, σου γράφω, θέλω να σου τηλεφωνήσω, να σου πω να έρθεις να με βρεις, να μην διστάσεις όπως παλιά...Δεν κατάφερα να σε αγγίξω με πράγματα δικά μας, μοναδικά. Έδωσα και δεν πήρες...μου έχει μείνει μόνο ένα κινητό τηλέφωνο, αποθηκευμένο σε κιλομπάιτ, να με κοιτάει και να παραπονιέται που δεν το χρησιμοποιώ....

Αγάπη μου, δεν μπορώ να σε αποχωριστώ, όχι τόσο εύκολα...μικρά βήματα, για να ξεαγαπηθούμε...

Kαι Κοπερτί το Κοπερτί
κι εμείς θα κουραστούμε
θα αρχίσει κάποτε η φθορά κι ο μαρασμός

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα ξεαγαπηθούμε
όλη η ζωή μου ήταν ένας χωρισμός

Δε θα φτιάχνεις πια
στιχάκια στη γιορτή μου
ούτε καρδιές με κόκκινο χαρτί
όμως πάντα εσύ
θά'σαι Κοπερτί μου
το μοναδικό μου Κοπερτί

Και Κοπερτί το Κοπερτί
θα βγαίνεις μ'άλλα αγόρια
κι εγώ θα ζήσω το δικό μου το ρυθμό

Και Κοπερτί το Κοπερτί
μετά από χίλια χρόνια
θα σου τηλεφωνήσω σ'άλλον αριθμό

Γειά σου Κοπερτί
θυμάσαι τη φωνή μου
αν είσαι ολομόναχο και συ
πάρε ένα ταξί
κι έλα Κοπερτί μου
έλα να γεράσουμε μαζί...

κάποτε με είπες DRAMA KING!!! 

Πόσο δίκιο είχες τελικά σε κάποια πράγματα...

Εσύ τι ήσουν όμως;;;