Όταν σε γνώρισα, μέσα από το ραδιόφωνο, μου πέρναγες τόσα vibes, ήθελα να σε γνωρίσω από κοντά, να γίνω φίλος σου, εραστής σου. Οι κυματισμοί που εξέπεμπες ήταν τόσο δυνατοί, τόσο όμορφοι...
Η φωνή σου ακούγεται σαν τραγούδι στα αυτιά μου, τα διαφημιστικά που έχεις κάνει για τον σταθμό με πορώνουν και σε θυμίζουν κάθε μισάωρο...Σε λάτρεψα. Ήθελα να περάσω πολύ καιρό μαζί σου, να μοιραστώ πολλά πράγματα, πολλά ταξίδια.
Τώρα, ταξιδεύω μόνος, με συνοδοιπόρο τα τραγούδια που βάζεις στις εκπομπές σου. Καπνίζω τσιγάρα, όλο λέω θα είναι το τελευταίο, χάνομαι σε σκέψεις, στριφογυρνάω στο κρεβάτι, η αυπνία με καθηλώνει στην καρέκλα, να blogάρω για τελευταία φορά. Και άλλη μία, κι άλλη μία. Περιμένω τα Χριστούγεννα, τις γιορτές, τις απόκριες, να μεταμφιεστώ σε κάτι που δεν θα μπορούσα να είμαι μακριά σου. Χαρούμενος. Γράφω στίχους, σκιτσάρω και κοιτάζω τον καθρέφτη, αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου μαζί σου; Ετοιμάζομαι για συναυλίες, βγαίνω Σαββατόβραδα, με την υπόσχεση φίλων ότι θα είναι διαφορετικά από το προηγούμενα. Τίποτα δεν αλλάζει όσο εσύ δεν εμφανίζεσαι. Σε περιμένω μωρό μου, να σε σφίξω, να σε πάρω μακριά, έστω και για 2 ώρες.
Το ταξίδι μαζί σου είναι όμορφο και εξωτικό, με συνεπαίρνει σαν αυτό το τραγούδι...
Πως γίνεται να σε θέλω ακόμη; Πως και πότε θα σε ξεπεράσω;
Σου στέλνω όλη μου την θετική ενέργεια όπου κι αν είσαι...γιατί με έκανες να πιστέψω σε μένα...σε σένα, στην Αγάπη, στο Αύριο, στην δύναμη του "θέλω" και όχι του "έχω".
No comments:
Post a Comment