Yπάρχει λόγος...σοβαρός...

To blog ξεκίνησε σαν τρέλα...αυθόρμητη έκφραση του έρωτά μου για σένα...εξελίχθηκε σε αφιέρωμα, σε σημειωματάριο ενός πληγωμένου εγωιστάκου. Άλλαξε μορφές, ανάλογα με το πως αλλάζω μέσα στους μήνες. Συνειδητοποιώ ό,τι η συμπεριφορά μου απέναντί σου αλλάζει, προσπαθεί να προσαρμοστεί, άλλες να σε γοητέψει, άλλες να σε κακίσει, γιατί με ξεχνάς.

Παρατηρώ ότι εσύ παραμένεις αναλλοίωτη, δεν σε αγγίζουν τα εγκόσμια, έχεις ωριμάσει με έναν περίεργο τρόπο, δείχνεις αποστασιοποιημένη από τα πράγματα που θα συντάραζαν εμένα. Ίσως να είναι και τα παιδιά, που σε ωρίμασαν, θέλοντας και μη.

Έχω βάλει Κ.Β., παίζει ένα κομμάτι από ένα θεατρικό, το έβαλα στο repeat, έχει τον ήχο της ακροθαλασσιάς, τους γλάρους να κρώζουν, να νιώθω την λιακάδα του καλοκαιριού που εσύ δεν μου χάρισες...Σήμερα σκεφτόμουνα τι αλλαγές έχεις προξενήσει σε εμένα, έμμεσα και άμεσα. Σε αντίθεση με σένα που δεν δείχνεις να επηρεάζεσαι. Παραμένεις cool. Όμως μέσα από αυτό το coolness σου, αντιλαμβάνομαι ότι για να έχουμε κρατήσει έστω αυτή την επικοινωνία, σημαίνει για μένα περισσότερα από ότι αν κάναμε έρωτα 2-3 βραδιές και μετά χανόμασταν. Ίσως να σημαίνει ότι εκτιμάς την προσωπικότητά μου, την εμπιστοσύνη μου, ότι έχουμε έρθει κοντά. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα τηλεφωνήματά σου στο ξημέρωμα. Πόσο θα ήθελα να τα επαναλάβεις. Να με πάρεις και να μου πεις ότι με χρειάζεσαι, με θες δίπλα σου. Και να ξερες πόσο το επιθυμώ, να είμαι κάθε ώρα και στιγμή δίπλα σου, μόνο για σένα, χωρίς να μιλάμε, να ακούω την ανάσα σου, τον ψίθυρο σου. Να κουρνιάσεις έστω μια φορά στα χέρια μου, να μην κοιμηθώ μέχρι να ξημερώσει.

Δίπλα σου, κερδίζω αυτοεκτίμηση, κερδίζω τον χαμένο εαυτό μου, νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη στο σύμπαν που σε γνώρισα. Και θα ήθελα πολύ να ξέρω ότι ακόμα με διαβάζεις, και ακόμα σε αγγίζουν μερικά, έστω και 2 λέξεις από αυτά που γράφω...Και θα ήθελα πολύ να σε δω, να σε κάνω να γελάσεις...να πάμε μαζί βόλτα με το αυτοκίνητο, να αρχίσουμε δειλά δειλά να ξεμυτάμε από αυτόν τον μυστικισμό που σε περιβάλλει, να πάψεις να φοβάσαι να μου ανοιχτείς...Σε έχω ανάγκη.

Έλα να πάμε στη Πάτρα, που έχεις φίλους και θαυμαστές...και μην ξεχνάς, παραδίπλα είναι και το Ρίο.

P.S. Νομίζω ότι ξέρω ποιος είναι ο μικρός...