Α μπιτ τζέλους...

Αυτό το τραγούδι στο χρωστάω...Ένα τραγούδι ζήλιας...Θα μου πεις εσύ ότι δεν έχω λόγο να ζηλεύω, ότι βολεύτηκα στην μικρή ζωούλα μου, την ατάραχη. Δεν είναι έτσι...Κάνεις εκπομπή, κι εγώ τις περισσότερες μέρες δεν σε ακούω πια, είτε από αντίδραση, είτε επειδή δεν προλαβαίνω, είτε επειδή δεν είμαι στο mood να ακούσω house. Δεν είμαι στα down μου, είμαι καλά, απλώς κάνω ενδοσκοπήσεις, ψάχνω να κλείσω τρύπες, να αφιερώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου, στην κουλτούρα, στους λίγους φίλους που έχουν απομείνει.

Πάμε όμως στην ζήλεια...Αυτή την έχω μέσα μου, τρέχει στην φλέβα σαν ναρκωτικό, που το έχω ανάγκη, να με ξυπνάει κάθε πρωί και να με βάζει σε κίνηση....Ερωτευμένος χωρίς ζήλεια, είναι άνοστο φαγητό, κρασί ξυνό...Ζήλεια που βγαίνει αντιδραστικά, γιατί έχω καιρό να σε ακούσω, να με πάρεις τηλέφωνο, να βγούμε, να σε φιλήσω, να σου κάνω έρωτα με αυτή την βροχή που με λιγώνει. 

Την ακούω 2 ώρες τώρα έξω από το παράθυρο, και είναι τόσο όμορφος αυτός ο ήχος, τόσο γήινος σε αυτή την Αθήνα που με έχει εγκλωβίσει. Και φεύγω, πάω Κρήτη, για 4 μέρες, και μετά ξαναφεύγω, για άλλες 4, να πάω Κωνσταντινούπολη, να βρω αυτό που εσύ δεν μου δίνεις. Όλο φεύγεις...εγώ είμαι σθεναρά εδώ...εδώ....

To blog, έχει αρχίσει και παίρνει ένα σχήμα, μια μορφή, καταλαμβάνει χώρο στο διαδίκτυο, ίσως κάποια μέρα το διαβάσουν κάποιοι, του δώσουν σημασία...Έχει αρχίσει και μου αρέσει αυτό που διαβάζω, τώρα που καταλαγιάζει η σκόνη, δείχνει αγνό συναίσθημα, δείχνει άνθρωπο που έχει να δώσει αγάπη αλλά δεν ξέρει πως, παλεύει μέσα του κυρίως, και δεν ξέρει πως να κερδίσει. Ό Ερωτας δεν έχει νικητές και ηττημένους...Κι αν πέφτω έξω και τελικά έχει τέτοιους, τότε εγώ είμαι συνέχεια με τους losers. Πέφτω με τα μούτρα, τα δίνω όλα, και ξέρεις τί παίρνω; Κρίμα είναι...

Με ενοχλούν διάφοροι και χάνω τον ειρμό. Θέλω να σε ακούσω...Όταν κάνεις show, καμιά φορά η φωνή σου είναι τόσο όμορφη, τόσο ερωτική...Θέλω να έρθω από τον σταθμό να κρυφτώ πίσω από ένα δέντρο, να δώ αυτή την φάτσα, μέσα από την οποία βγαίνει αυτή η φωνή...But, i m not that psycho...

Επιλέγω την εύκολη λύση, την cool που λες κι εσύ, αράζω στο σπιτάκι, με μουσικούλα, λέω να ανοίξω κι ένα κρασί, κόκκινο, χειμωνιάτικο, να κάνω ειδύλλιο με αγκαλιά το Laptop, αφού εσύ...πέρα αρμενίζει...

Μόλις σου έστειλα μήνυμα...Σίγουρα θα κουνάς το κεφάλι σου, θα λές που πήγες και έμπλεξες...Κι όμως, είμαι τόσο cool, κι όμως δεν μπορείς να το δεις, γιατί είσαι μπερδεμένη, τόσο χαμένη, μέσα σε δύο, ετερόκλητες ζωές, μητέρα-νέα, όμορφη, επιτυχημένη, κλεισμένη, με φίλους αλλά με ελάχιστο χρόνο να τους δεις. Με έρωτες που διαγράφουν πορείες σαν διάττοντες αστέρες...

Ήθελα να μπω στην ζωή σου, να τρυπώσω στον χρόνο σου, στην καρδιά σου. Να ζήσουμε κάτι που δεν είναι καταγεγραμμένο στην μνήμη μας, δεν το έχουμε όμως, έτσι λές...

Δεν θέλω ημίμετρα, με κούρασαν. Θέλω η μουσική που έχω στα αυτιά μου, που πηγαίνει σε όλο μου το κορμί, και με κάνει να ανατριχιάζω, να ερχόταν με κάποιον τρόπο και σε σένα, να σου μίλαγε, να σε έκανε να καταλάβεις. THis Is UTopia...

I LOVE YOU....

Don't think sorry's easily said
Don't try turning tables instead
You've taken lots of Chances before
But I'm not gonna give anymore
Don't ask me
That's how it goes
Cause part of me knows what you're thinkin'

Don't say words you're gonna regret
Don't let the fire rush to your head
I've heard the accusation before
And I ain't gonna take any more
Believe me
The sun in your Eyes
Made some of the lies worth believing

I am the eye in the sky
Looking at you
I can read your mind
I am the maker of rules
Dealing with fools
I can cheat you blind
And I don't need to see any more
To know that
I can read your mind, I can read your mind

Don't leave false illusions behind
Don't Cry cause I ain't chnaging my mind
So find another fool like before
Cause I ain't gonna live anymore believing
Some of the lies while all of the Signs are deceiving