Πόσες θάλασσες είδες και κλαις??

Αν νιώθεις πως φεύγει η στιγμή,
και μέσα σε αυτή την ζωή,
σε παίρνουν τα κύματα...

Αν βλέπεις να φεύγει το χτες,
και σαν εικόνες παλιές,
χαζεύεις τα σύννεφα...

Ούτε χτες με άφησες να σε κράτησω. Πάλι με έδιωξες. Πάλι με γείωσες. Όμως εγώ είμαι πάλι εδώ σήμερα, να σου γαργαλίσω τις αισθήσεις...Να σου αφιερώσω τον χρόνο μου, όλο μου το είναι, τον ωκεανό σκέψεων (think tank!!!). 

Είπες θα βρεθούμε σήμερα, αλλά αμφιβάλλω τόσο πολύ πια...

Πες, πόσες θάλασσες βλέπεις και κλαις?
Χάνονται μέσα σε αυτές, του κόσμου τα σύρματα.
 Πες όσα δεν λένε οι σιωπές....

Όλο λες και ξαναλές ότι πέρασες δύσκολες στιγμές. Τις κρατάς μέσα σου φυλακισμένες, δεν θέλεις να μοιραστείς το φορτίο αυτό με μένα. Εγώ όμως θα επιμείνω, θα σε πάω βόλτα με το αυτοκίνητο στην θάλασσα, που είναι πια γκρίζα, κάτω από τη συννεφιά.

Θα φάμε ψαράκι, θα περπατήσουμε στην αμμουδιά, θα κάνουμε βλακείες, θα σε χτυπήσει ελαφρώς το κρασί...θα θες να γυρίσουμε σπίτι να κοιμηθούμε, εγώ θα θέλω να κάνουμε έρωτα, να με μεθύσει το άρωμα του κορμιού σου...

 Πες όσα δεν λένε οι σιωπές....